Powtórka z Disneya – "Alicja po drugiej stronie lustra"



„Jeśli chce się dokonać niemożliwego, trzeba wierzyć, że to możliwe”.
Alicja jest kapitanem statku, pracuje w firmie, w której udziały miał jej ojciec. Po długiej podróży wraca do domu i udaje się do lorda Ascot, by zdać relację ze swojej wyprawy do Chin. Tam dowiaduje się, że nowym lordem jest jej niedoszły narzeczony, Hamish, który oświadcza, że rezygnuje z jej usług. Alicja ma teraz zostać sekretarką i musi sprzedać Hamishowi swój statek. Gdy kobieta odchodzi, by pomyśleć, zaczepia ją Absolem. Alicja przechodzi na drugą stronę lustra, gdzie dowiaduje się od starych przyjaciół, że z Kapelusznikiem nie dzieje się najlepiej. Mężczyzna twierdzi, że jego rodzina nie zginęła, ale nikt mu nie wierzy. By pomóc przyjacielowi, Alicja musi cofnąć się w czasie i sprawdzić, co stało się z rodziną Kapeluszników.

Alicja po drugiej stronie lustra to najnowszy film Disneya. Opowieść jest kontynuacją obrazu z 2010 roku i opowiada dalsze losy tytułowej Alicji. Od wydarzeń przedstawionych w Alicji w Krainie Czarów minęło kilka lat. Alicja dorosła, zaczęła pracować i usamodzielniła się. Nie zapomniała jednak o swojej dewizie z dzieciństwa i nadal wierzy w rzeczy niemożliwe. Dlatego gdy trafia ponownie do Krainy Czarów, nic jej nie dziwi – ani stworzenia, które spotyka, ani wydarzenia, których jest świadkiem.
 
Co ciekawe, tym razem Alicja przybywa do Krainy Czarów z powodów... osobistych. W niebezpieczeństwie nie jest Kraina Czarów, lecz jej przyjaciel – Szalony Kapelusznik. Alicja nie chce uwierzyć w jego historię, co dobija mężczyznę. Jedynym sposobem na naprawienie sytuacji i przywrócenie mu zdrowia jest cofnięcie się w czasie. Dlatego Alicja idzie do siedziby Czasu i znajduje maszynę, która pomaga jej przenieść się w przeszłość. Niestety, Alicja nie wie, jak wiele złego wyrządzi, chcąc uratować Kapelusznika.
 
Dzięki zabiegowi cofania się w czasie możemy lepiej poznać Krainę Czarów i dzieje bohaterów. Widzimy Białą i Czerwoną Królową w dzieciństwie, spotykamy też Kapelusznika i inne postacie. Pomaga nam to zrozumieć niektóre rzeczy, które wydarzą się w przyszłości, czyli w pierwszym filmie.

Głównym motywem w filmie jest szukanie rodziny Kapelusznika. Alicja chce sprawdzić, czy przyjaciel ma rację, twierdząc, że jego bliscy żyją. Co się z nimi stało? Jak naprawić tę sytuację? I czy uda się zmienić przeszłość?
 
Zestaw aktorów się nie zmienił. Tytułową rolę otrzymała Mia Wasikowska, Kapelusznika gra Johnny Depp, a Zelżunię Helena Bonham Carter. Do tego mamy jeszcze Anne Hathaway w roli Białej Królowej, która w tej części jest nieco mniej wyrazista. I genialnego w roli Czasu Sachę Barona Cohena. Wykreowana przez niego postać jest zabawna, groźna i wzruszająca w zależności od sytuacji. Gdybym nie wiedziała wcześniej, że to on gra Czas, nie domyśliłabym się, patrząc na jego charakteryzację.
 
W polskim dubbingu ponownie usłyszymy Martę Wierzbicką w roli Alicji, Cezarego Pazurę jako Kapelusznika i Katarzynę Figurę jako Czerwoną Królową. Małgorzata Kożuchowska kolejny raz mówiła za Białą Królową. Interesujący jest wybór aktora podkładającego głos pod Czas – rolę dostał Jarosław Boberek, który wyjątkowo nie wyróżniał się w tym filmie i byłam tym trochę rozczarowana. 
 
Alicja po drugiej stronie lustra to film, w którym nie brakuje pięknych, bajkowych krajobrazów i scenerii. Kolory są żywe i intensywne, podobnie jak w pierwszej części. Tym razem reżyserem został James Bobin, ale Tim Burton nie odpuścił sobie tego filmu i został jego producentem. Niestety, widać, że Burton usunął się w cień, bo film ma zupełnie inny klimat niż pierwsza część. Jest mniej mroczny, a bardziej bajkowy. 
 
Uważam, że Alicja po drugiej stronie lustra jest filmem, w którym jest znacznie mniej udziwnień niż w pierwszej części. Podoba mi się historia w nim przedstawiona, ale zabrakło mi klimatu Alicji. Ogólnie jednak obraz mnie nie porwał. Film był dobry, ale nie był – przynajmniej dla mnie – nijak związany z Alicją. Można obejrzeć, nawet całą rodziną, ale spodziewajcie się czegoś zupełnie innego niż pierwsza część. Tu jest więcej scen zmuszających do refleksji, mniej mroku, a więcej wzruszeń.

"Alicja po drugiej stronie lustra" Lewis Carroll



Autor: Lewis Carroll
Tytuł: Alicja po drugiej stronie lustra
Tytuł oryginalny: Through the Looking-Glass, and What Alice Found There
Wydawnictwo: Greg
Liczba stron: 84

Alicja spędza czas z kotem, opowiada mu o swoich wyobrażeniach Lustrzanego Domu. Nagle lustro zaczyna przypominać mgiełkę i dziewczynka przechodzi przez nie do miejsca, o którym chwilę temu opowiadała. Alicja pomaga Królowej i Królowi, czyta wiersz o Dżaberłoku i zaczyna zwiedzać dom. Trafia do ogrodu, gdzie rozmawia z kwiatami i spotyka Czarną Królową, której zdradza, że też chciałaby być królową. Władczyni tłumaczy Alicji, że jeśli ta dotrze do odpowiedniego pola na szachownicy, zostanie królową. Dziewczynka rusza w podróż i spotyka na swojej drodze wiele ciekawych postaci...

Alicja po drugiej stronie lustra Lewisa Carrolla to kontynuacja Alicji w Krainie Czarów. Książka ukazała się w kilkunastu przekładach, dlatego istnieją różnice w nazwach własnych. Greg wydał tłumaczenie Magdaleny Machay.

Alicja ponownie trafia do zaczarowanej krainy, w której dzieje się wiele nieprawdopodobnych rzeczy – na przykład kwiaty mówią, a w sklepie sprzedaje owca. Dziewczynka bierze jednak to wszystko jako coś w miarę normalnego, rzadko się dziwi. 

W książce mamy wiele postaci, które nie są całkiem zwyczajne. Królowe to figury szachowe, konik polny jest konikiem na biegunach, jest tu jednorożec i Humty Dumpty. Wydarzenia też są dziwaczne – Alicja, by spotkać się z Królową, musi iść w przeciwnym kierunku niż ona, w sklepie nagle pojawia się woda, a kwiaty ją obrażają.

Alicja po drugiej stronie lustra zawiera kilka scen, które znamy z animacji Disneya. Jest tu m.in. opowieść o Morsie i Cieśli – przerażająca – przedstawienie konika polnego, rozmowy z kwiatami, poznanie Tirlidama i Tirlidima. Nie wszystkie w bajce pokazane są tak, jak w książce, ale przynajmniej wiemy, które z historii zostały zaprezentowane.

W pozycji znajdziemy piękne ilustracje Johnego Tenniela, które pochodzą z pierwszego wydania powieści. Obrazki są czarno-białe, mają wiele szczegółów i dopasowano je do scen. Ciekawie wzbogacają lekturę i ilustrują dobrze to, co się właśnie dzieje w tekście.

Historia w książce jest jak zwykle pełna zaskakujących scen i rozmów. Niczego innego zresztą nie można się było spodziewać po Alicji. Ciekawym motywem jest podróż zgodnie z regułami szachowymi. Na samym początku tekstu dołączono nawet schemat tych ruchów. Przygody Alicji może nie są już tak widowiskowe jak w poprzednim tomie, ale nadal są ciekawe. To klasyka literatury dziecięcej, ale i dorośli znajdą tu coś dla siebie. Polecam, jeśli jeszcze nie mieliście okazji poznać tej części.

Powtórka z Disneya – "Alicja w Krainie Czarów"



We’re all mad here...
Alicja ma 19 lat. Gdy na swoim przyjęciu zaręczynowym dostrzega białego królika, udaje się w pogoń zanim. Dziewczyna wpada do dziury i trafia do dziwnego miejsca, w którym wszystkie drzwi są zamknięte. Po wypiciu zmniejszającej mikstury udaje jej się dostać do Krainy Czarów, gdzie oczekują jej mieszkańcy, spierając się, czy jest odpowiednią Alicją. Rozmowę przerywa pojawienie się Bandzierchlasta, Skazeusza i armii kart-żołnierzy, którzy dowiedzieli się o powrocie Alicji do Krainy Czarów...

Alicja w Krainie Czarów to film kostiumowy Disneya z 2010 roku. Reżyserem obrazu był Tim Burton. Film jest wariacją na temat powieści Lewisa Carrolla Alicja w Krainie Czarów i Alicja po drugiej stronie lustra.

Od wydarzeń zaprezentowanych w filmie animowanym z 1951 roku minęło kilka lat. Alicja dorosła i zapomniała o tym, że odbyła w dzieciństwie podróż do Krainy Czarów. Jako młoda kobieta trafia do niej ponownie, ale nie wszyscy wierzą w to, że jest TĄ Alicją. A właśnie TA Alicja jest im potrzebna...

Kraina Czarów zmieniła się. Królowa Kier rządzi twardą ręką, ścinając coraz więcej osób. Jest bezlitosna i przerażająca, a zbliża się Chwarny Dzień, który może zmienić bieg historii tego miejsca. Jeśli odpowiednia Alicja pokona Żaberzwłoka, poddani odwrócą się od Czerwonej Królowej i władze obejmie jej siostra, Biała Królowa.
 
W filmie przedstawiono kilka ciekawych nawiązań do animacji sprzed sześćdziesięciu lat. Po pierwsze sceny, które są powielone – wpadanie do dziury, zmniejszanie i powiększanie, by przejść przez drzwi, odwiedziny u Szalonego Kapelusznika. Także postacie są nam znane – Biały Królik, Królowa Kier, Marcowy Zając, Kapelusznik, bliźniaki Dyludi i Dyludam, Kot z Cheshire czy Absolem to tylko niektóre z istot znanych nam z bajki. Mamy też mysz Mniamałygę, która zyskała trochę werwy (w animacji była ciągle zaspana). No i przede wszystkim – ciągle mówi się o tym, że Alicja już tu kiedyś była, że robiła część rzeczy i szkoda, że tego nie pamięta.
 
Sama historia jest jednak całkiem nowa. Przede wszystkim skupia się na walce dobra ze złem, a nie na poznawaniu krainy. Alicja musi pomóc mieszkańcom Krainy Czarów obalić Czerwoną Królową. Będzie musiała pokonać wiele przeszkód, zanim dojdzie do ostatecznej bitwy. Innym wątkiem, nieco na uboczu, jest odkrywanie siebie i swojej przeszłości. Alicja musi zrozumieć, dlaczego została sprowadzona do Krainy Czarów i jakie jest jej zadanie. Gdzieś z boku jest jeszcze wątek uczuciowy – między Czerwoną Królową a Skazeuszem oraz... Alicją i Kapelusznikiem? W ich przypadku trudno orzec, czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie...
 
Film zachwyca obrazami. Piękne, barwne krajobrazy, wymyślne stroje, doskonała charakteryzacja robią swoje. Nie można się napatrzeć na to wyjątkowe widowisko. Ciągle na ekranie pojawia się coś, co przykuwa naszą uwagę.

Równie ciekawie prezentuje się obsada. Jak to u Burtona bywa, w rolach głównych znajdziemy Johnny’ego Deppa jako Kapelusznika i Helenę Bonham Carter w roli Czerwonej Królowej. Tytułową rolę powierzono fenomenalnej Mii Wasikowskiej. Z postaci „ludzkich” można jeszcze wymienić Anne Hathaway, która gra Białą Królową i robi to w przezabawny sposób, przerysowując ruchy swojej postaci, ale z takim urokiem, że nie można się napatrzeć na jej zachowanie. 
 
W polskim dubbingu pojawiło się kilka interesujących nazwisk. Marta Wierzbicka dostała główną rolę i muszę przyznać, że gdy widziałam film pierwszy raz, bardziej mi się podobała. Kapelusznik mówi głosem Cezarego Pazury i chyba nie mogłoby być lepiej. Ciekawy jest za to wybór głosu do władczyń – Małgorzata Kożuchowska jako Biała Królowa to uosobienie łagodności i spokoju, a Katarzyna Figura w roli Czerwonej Królowej jest jej kompletnym przeciwieństwem. To najbardziej wyrazista postać w całym filmie nie tylko dzięki aktorce, ale też lektorce.

Sam film... Cóż, tak jak bajkowa Alicja, tak ta filmowa mnie do siebie nie przekonuje. Tu mamy jednak jakąś historię, którą da się opowiedzieć, co jest dużym plusem. Nie zabrakło jednak udziwnień, które sprawiają, że z trudem przebrnęłam przez całość. Powodem są głównie dialogi, które często nie trzymają się kupy, są abstrakcyjne i dziwne. Może właśnie taki jest urok tego filmu? Widać na mnie on nie działa. 
 
Niestety, mam słabość do Tima Burtona i muszę przyznać, że nie można było sobie wymarzyć bardziej pasującej do niego historii. Alicja to wprost idealna opowieść dla tego twórcy. Burton oddał doskonale jej mroczny, zwariowany klimat, nie zapominając przy tym o „smaczkach” – nawiązaniach do bajki, interesujących nowościach i fantastycznych obrazach.

Alicja w Krainie Czarów to film, który... da się oglądać. Wielu zachwyca, ale mnie nie porwał. Na szczęście fabuła była dość spójna, co w przypadku tego obrazu jest istotne. Jeśli jeszcze nie widzieliście, sprawdźcie.  


"Alive. Żywi" Scott Sigler



Autor: Scott Sigler
Tytuł: Alive. Żywi
Tytuł oryginalny: Alive
Wydawnictwo: Feeria Young
Liczba stron: 404

http://wydawnictwofeeria.pl/pl/ksiazka/alive-zywi
Em budzi się w swoje urodziny i odkrywa, że jest w trumnie. Za wszelką cenę chce się z niej wydostać. Gdy jej się w końcu udaje, okrywa, że nie ona jedna została zamknięta, a wszystkie osoby, które są w tym samym pomieszczeniu, też mają dziś urodziny. Niestety, nikt nic nie pamięta – ani jak się nazywają, ani kim są, kim byli i jak się tu znaleźli. Ruszają w drogę po pustych korytarzach, szukając wyjścia z tego dziwnego miejsca i odpowiedzi na dręczące ich pytania.

Alive. Żywi Scotta Siglera to pierwszy tom trylogii Generacje. Narratorką powieści jest Em, dziewczyna, która budzi się w swoje dwunaste urodziny w trumnie i odkrywa, że nie wie, kim jest. Na dodatek okazuje się, że nie wygląda na dwunastolatkę, lecz na młodą dziewczynę około dwudziestki. Jednak nie wygląd jest teraz jej problemem tylko to, jak wydostać się z tego dziwnego miejsca.

Można uznać, że głównym wątkiem w powieści jest podróż, którą odbywają bohaterowie. Jednak to nie wszystko. Równie ważne jak wydostanie się z tego miejsca jest poznawanie sekretów z nim związanych i nauka zasad w nim panujących. Poza tym bohaterowie uczą się o sobie samych i innych ludziach wielu rzeczy. Można powiedzieć, że startują z czystą kartą i od nich tylko zależy, jak ją wypełnią.

Momentami miałam wrażenie, że autor pokazuje losy bohaterów na zasadzie dziejów ludzkości. Mamy brutalność, rządzę władzy, rodzącą się demokrację, ale też dyktaturę, narodziny wierzeń religijnych i fanatyzm z nimi związany. Wiele jest wątków, które mogłyby tę tezę potwierdzić, ale autor prosił o niespojlerowanie, dlatego na tym poprzestanę.


Sama historia przedstawiona w powieści jest oryginalna i ciekawa. Pomysł jest interesujący, całkiem nowy i przedstawiony w taki sposób, że nie można się oderwać. Warunki, w jakich przyszło „żyć” bohaterom, są surowe, niebezpieczeństwo czyha na każdym kroku, nie wiadomo, co pojawi się za rogiem. Poza tym sami ludzie sprawiają, że czytelnik nie wie, czego się spodziewać. 

Alive. Żywi to bardzo dobra lektura, która pokazuje m.in. znaczenie przywódcy, zmaganie się z odpowiedzialnością, chęć przewodnictwa, walkę z niepewnością. Ale to też książka, która przedstawia walkę z zastanym systemem, ogrom cierpienia, jaki spotkał ludzi w tym miejscu, i dostosowanie się do surowych warunków. Zaskakujące są zachowania ludzi, dziwne jest miejsce, w którym się znajdują, ale najbardziej zastanawiające jest to, jak rozwiąże się ta sprawa. To dobra powieść młodzieżowa, która nie powiela schematów, a daje nam całkiem nowy, dobrze wymyślony świat. Sięgnijcie, bo warto.


Książkę otrzymałam dzięki uprzejmości wydawnictwa  Feeria Young: