Coco

 

Tytuł: Coco
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 56

Miguel Rivera marzy o tym, by zostać muzykiem, choć w jego rodzinie muzyka od pokoleń jest zakazana. Chłopiec nie zamierza jednak rezygnować ze swojej pasji i w Dzień Zmarłych trafia do niezwykłej Krainy Umarłych. Podczas podróży Miguel poznaje Héctora i próbuje dotrzeć do swojego muzycznego idola, Ernesta de la Cruza. Wkrótce okazuje się, że za rodzinnym zakazem kryje się tajemnica...

Coco w adaptacji Jai Nitza, z rysunkami Tony'ego Sandovala, to komiksowa wersja jednej z najbardziej wzruszających animacji Disneya. Historia Miguela łączy przygodę, muzykę, magię i rodzinne sekrety, ale pod tą efektowną warstwą kryje się opowieść o pamięci, więziach między pokoleniami i prawie do podążania za własnymi marzeniami. To także historia, która przypomina, jak ważne jest poznawanie rodzinnej przeszłości.

Miguel jest bohaterem, któremu łatwo kibicować. Z jednej strony bardzo kocha swoją rodzinę i szanuje jej tradycje, z drugiej nie potrafi zrezygnować z muzyki, która jest jego największą pasją. Ten konflikt jest ważny dla całej historii, bo chłopiec nie chce po prostu sprzeciwić się bliskim. Chce zrozumieć, dlaczego muzyka została w jego rodzinie tak bardzo znienawidzona. Dopiero poznawanie kolejnych faktów pozwala mu spojrzeć na własną historię z zupełnie innej perspektywy.

Bardzo dobrze wypada również relacja Miguela z Héctorem. Początkowo mężczyzna wydaje się przede wszystkim sprytnym włóczęgą, który ma własny interes w pomocy chłopcu. Z czasem ich relacja zaczyna jednak nabierać znacznie większego znaczenia. To właśnie wspólna wyprawa sprawia, że Miguel zaczyna odkrywać prawdę o swojej rodzinie, a czytelnik otrzymuje kolejne elementy układanki.

Jednym z najmocniejszych tematów Coco jest pamięć o zmarłych. Kraina Umarłych nie została pokazana jako miejsce ponure i przerażające. Wręcz przeciwnie – jest niezwykle kolorowa, tętniąca życiem i pełna niezwykłych postaci. Dzięki temu opowieść o śmierci staje się dla młodego odbiorcy znacznie łatwiejsza do oswojenia. Jednocześnie historia pokazuje, że odejście bliskiej osoby nie oznacza wymazania jej z rodzinnej historii. Dopóki o niej pamiętamy, pozostaje częścią naszego świata.

W komiksie szczególnie ważna jest warstwa wizualna. Tony Sandoval stworzył bardzo kolorowy, dynamiczny świat, który dobrze oddaje niezwykłość Krainy Umarłych. Mnóstwo szczegółów, fantastyczne postacie, charakterystyczne szkielety i pełne życia scenerie sprawiają, że kolejne kadry można długo oglądać. Nie jest to jednak kreska, którą znamy z animacji - jest bardziej miękka, nie komputerowa.

Coco to przede wszystkim opowieść o rodzinie, marzeniach i pamięci, ale podana w bardzo atrakcyjnej przygodowej formie. Są tutaj tajemnice, niezwykła podróż, muzyka, humor i fantastyczny świat, a jednocześnie historia skłania do rozmowy o tym, jak ważne są rodzinne więzi i pamięć o tych, których już z nami nie ma. Nie brakuje też wzruszających momentów, które sprawiają, że pod kolorową i pełną przygód historią kryje się sporo emocji.

Komiks przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Egmont.

 

Cząberek. Troska, Wiktor Talaga, Aleksandra Machoń

Autor:  Wiktor Talaga, Aleksandra Machoń
Tytuł: Cząberek. Troska. Tom 3
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 48

Cząberek to kot, który wraz ze swoimi opiekunami przeżywa kolejne przygody. Tym razem w centrum historii znajduje się troska o zwierzę, jego zdrowie i samopoczucie, a także emocje pojawiające się wtedy, gdy z ukochanym pupilem dzieje się coś niepokojącego. Bohaterowie muszą zmierzyć się ze strachem i niepewnością, ale przede wszystkim przekonują się, jak ważne są odpowiedzialność i właściwa opieka nad zwierzęciem.

Cząberek. Troska. Tom 3 Wiktora Talagi, z ilustracjami Aleksandry Machoń, to kolejna część dziecięcej serii komiksowej poświęconej sympatycznemu kotu i otaczającym go ludziom. Tym razem już sam tytuł dobrze podpowiada, wokół czego koncentruje się opowieść. Troska oznacza tutaj nie tylko martwienie się o kogoś, kogo kochamy, ale przede wszystkim zainteresowanie jego potrzebami i gotowość do działania.

Cząberek jest oczywiście jednym z najważniejszych elementów całej historii. Kot potrafi dostarczyć swoim opiekunom zarówno mnóstwo radości, jak i powodów do zmartwień. Dzięki niemu młody czytelnik może spojrzeć na relację człowieka ze zwierzęciem trochę szerzej. Pupil nie jest zabawką ani dodatkiem do domu, ale żywą istotą, która potrzebuje uwagi, bezpieczeństwa i odpowiedniej opieki.

Podoba mi się, że temat odpowiedzialności za zwierzę został przedstawiony poprzez zwyczajną historię, a nie serię pouczeń. Dziecko obserwuje zachowanie bohaterów i samo może wyciągać wnioski z tego, co się wydarza. Troska zostaje pokazana przede wszystkim poprzez konkretne działania i emocje. To znacznie bardziej naturalny sposób mówienia młodszym czytelnikom o odpowiedzialności.

Ilustracje Aleksandry Machoń dobrze współgrają z lekkim charakterem historii. Są kolorowe, żywe i pełne ekspresji, a sam Cząberek zdecydowanie przyciąga uwagę. Dużo można wyczytać z mimiki i zachowania bohaterów, dzięki czemu emocje nie muszą być za każdym razem dokładnie opisywane w dialogach. Kadry są przejrzyste, a kolejne wydarzenia łatwo śledzić, co ma duże znaczenie w komiksie skierowanym do młodszych odbiorców.

Pod lekką i sympatyczną historią znalazło się więc miejsce na całkiem ważny temat. Troska przypomina, że posiadanie zwierzęcia oznacza nie tylko głaskanie, zabawę i wspólnie spędzony czas. To również obowiązki, obserwowanie pupila i reagowanie, kiedy potrzebuje pomocy.

Cząberek. Troska będzie dobrym wyborem przede wszystkim dla młodych miłośników zwierząt i komiksów. Historia jest przystępna i zabawna, ale jednocześnie daje okazję do rozmowy o odpowiedzialności, empatii i potrzebach domowych pupili. A Cząberek, jak na kociego bohatera przystało, skutecznie przypomina, że to właśnie kot bardzo często jest prawdziwym centrum całego domu.

Komiks przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Egmont.

 

Mała ucieczka, Marzena Sowa

 Autor: Marzena Sowa
Tytuł: Mała ucieczka
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 40

Mała pajęczyca nie potrafi tkać sieci tak jak inne pająki, dlatego jej mama postanawia oddać ją na nauki do budzącego grozę Skarabeusza. W jego domu poznaje innych nietypowych podopiecznych – między innymi sepleniącą muchę, wiecznie narzekającego trutnia oraz robaczka świętojańskiego, który świeci tylko połową ciała. Pewnej nocy cała grupa postanawia uciec i wyruszyć w poszukiwaniu piękniejszego świata. 

Mała ucieczka Marzeny Sowy, z ilustracjami Dorothée de Monfreid, to pełen humoru komiks dla młodszych czytelników, w którym pod postaciami owadów kryje się opowieść o byciu innym, poszukiwaniu swojego miejsca i akceptowaniu własnych niedoskonałości. Mamy tutaj grupę bohaterów, którzy z różnych powodów nie do końca pasują do oczekiwań innych. Każdy z nich ma jakiś problem, ale właśnie te różnice sprawiają, że tworzą całkiem zgrany zespół.

Bardzo podoba mi się pomysł na główną bohaterkę. Mała pajęczyca nie posiada umiejętności, którą w jej świecie powinna mieć każda szanująca się przedstawicielka swojego gatunku. Szybko okazuje się jednak, że nie jest jedyną osobą, która ma jakiś „brak”. Mucha, truteń czy robaczek świętojański również zmagają się ze swoimi ograniczeniami. Dzięki temu historia pokazuje, że nie trzeba być idealnym, żeby znaleźć przyjaciół i razem poradzić sobie z trudną sytuacją. Dodatkowo pajęczyca jest odważna i ciekawa świata, przewodzi swojej grupie i zabiera ich w lepsze miejsce.

Sama ucieczka nadaje opowieści sporo dynamiki. Bohaterowie nie chcą dłużej tkwić w miejscu, w którym czują się źle, dlatego decydują się ruszyć w nieznane. Ich podróż ma kilka niespodziewanych momentów, ale można w niej dostrzec również coś więcej – potrzebę wolności, samodzielnego decydowania o sobie i przekonanie, że czasami warto spróbować zmienić swoje życie, nawet jeśli początkowo wydaje się to niemożliwe.

Ilustracje Dorothée de Monfreid bardzo dobrze pasują do takiej historii. Są wyraziste, pełne ruchu i charakterystycznych postaci, a owady zostały przedstawione w sposób, który pozwala dzieciom spojrzeć na nie trochę inaczej. Każdy bohater ma własny wygląd i mimikę, dzięki czemu łatwo rozpoznać jego emocje. Komiksowy układ plansz dobrze prowadzi przez wydarzenia, a ilustracje często dopowiadają żarty i sytuacje, których nie trzeba już szczegółowo opisywać słowami.

Ważne jest też to, że jest to komiks stosunkowo krótki – ma 40 stron – więc nie przytłoczy młodego czytelnika ogromną ilością tekstu. Jednocześnie historia jest na tyle konkretna, że nie sprawia wrażenia urwanej czy zbyt prostej. Dużo dzieje się zarówno w dialogach, jak i na samych planszach, dlatego lektura jest szybka, ale niepozbawiona treści. Plusem jest też fakt, że treść wydrukowano większym fontem, co ułatwia czytanie.

Mała ucieczka dobrze sprawdzi się u dzieci, które lubią komiksy, zabawne zwierzęce postacie i historie o wyprawach w nieznane. Myślę też, że może być dobrym wyborem dla młodych czytelników, którzy sami czasem czują, że nie pasują do innych – bo mała pajęczyca i jej nietypowi przyjaciele pokazują, że właśnie z takich różnic może powstać naprawdę udana drużyna.

Komiks przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Egmont.

 

Minecraft. Rocznik 2027

Tytuł: Rocznik 2027
Wydawnictwo: HarperKids
Liczba stron: 72

W najnowszym roczniku Minecrafta na 72 stronach znalazły się informacje o tym, co działo się w świecie gry w 2026 roku, ciekawostki, poradniki, łamigłówki i pomysły na kolejne minecraftowe wyzwania. Można zajrzeć do przewodników po mobach, sprawdzić, jak poradzić sobie w Bladym Ogrodzie, poznać wskazówki dotyczące ruin bastionu albo zainspirować się projektami budowli. To właściwie mały przewodnik po świecie Minecrafta połączony z magazynem pełnym zabawy.

Minecraft. Rocznik 2027 to kolejne wydanie rocznika przygotowanego dla fanów jednej z najpopularniejszych gier. Nie trzeba jednak być zaawansowanym graczem, żeby znaleźć tutaj coś dla siebie. Materiał został pomyślany zarówno dla osób dopiero poznających Minecrafta, jak i tych, które mają już spore doświadczenie i szukają nowych pomysłów na zabawę.

Tym, co szczególnie dobrze wypada w takim wydawnictwie, jest różnorodność. Nie trzeba czytać go od pierwszej do ostatniej strony. Można zacząć od interesującego nas moba, przejść do poradnika przetrwania, a później zatrzymać się przy łamigłówkach czy instrukcji budowania. Dzięki temu rocznik bardziej przypomina książkę, do której regularnie się wraca, niż jednorazową lekturę.

Rocznik został też bardzo dobrze przygotowany wizualnie. Kolorowe ilustracje i kadry zaczerpnięte z gry sprawiają, że strony są pełne charakterystycznych minecraftowych elementów. Przy tego typu publikacji jest to szczególnie ważne – obrazki nie tylko uatrakcyjniają książkę, ale często pomagają również szybciej zrozumieć opisywane zagadnienia, zwłaszcza podczas korzystania z poradników i instrukcji.

Podoba mi się również sposób podania informacji. Język jest prosty, swobodny i pełen humoru, dzięki czemu nawet fragmenty zawierające konkretną wiedzę o grze nie przypominają podręcznika. Jednocześnie ilość różnego rodzaju aktywności sprawia, że dziecko nie pozostaje wyłącznie odbiorcą informacji. Może rozwiązywać zadania, planować własne konstrukcje, sprawdzać swoją wiedzę i od razu wykorzystywać poznane wskazówki w grze.

Minecraft. Rocznik 2027 to książka, która najlepiej sprawdzi się jako towarzysz minecraftowych przygód. Można ją przeglądać dla ciekawostek, korzystać z niej podczas grania, szukać inspiracji do budowania albo po prostu rozwiązywać kolejne zadania. Dzięki dużej różnorodności nie jest przeznaczona wyłącznie dla jednego typu gracza – zarówno początkujący, jak i bardziej doświadczeni fani Minecrafta mogą znaleźć w niej coś interesującego.

Za książkę dziękuję wydawnictwu HarperKids.  

 

 

Więcej informacji o książkach wydawnictwa znajdziecie tu.

 

Janek pływa jak ryba, Rafał Witek

 

Autor: Rafał Witek
Tytuł: Janek pływa jak ryba
Wydawnictwo: HarperKids
Liczba stron: 48

Janek nie potrafi pływać i bardzo boi się wody. Podczas wakacji w Grecji obserwuje, jak inni beztrosko korzystają z hotelowego basenu, podczas gdy on trzyma się z boku. Po powrocie do domu zaczyna przyglądać się zwierzętom w zoo i zauważa, że w wodzie świetnie radzą sobie nawet te, których wcale nie kojarzyłby z pływaniem. To skłania go do podjęcia decyzji – chłopiec postanawia przełamać swój strach i nauczyć się pływać.

Janek pływa jak ryba. Czytam sobie. Poziom 2 Rafała Witka z ilustracjami Joanny Rusinek to książka przeznaczona dla dzieci, które mają już za sobą pierwsze próby samodzielnego czytania i są gotowe na kolejny krok. Drugi poziom serii „Składam zdania” oznacza wyraźnie więcej tekstu niż w książkach dla początkujących. Historia nadal pozostaje przystępna, ale dziecko musi już sprawnie łączyć słowa w zdania i śledzić dłuższą opowieść.

Temat został bardzo dobrze dopasowany do młodego odbiorcy. Strach przed wodą może być dla dziecka naprawdę dużym problemem, szczególnie gdy rówieśnicy świetnie się bawią, a ono samo czuje się niepewnie. Janek nie pokonuje swoich obaw w magiczny sposób – najpierw musi sam zdecydować, że chce coś z tym zrobić. Dzięki temu historia może być dla małego czytelnika nie tylko ciekawą przygodą, ale również wsparciem, jeśli sam zmaga się z podobnym lękiem.

Pod względem przygotowania do nauki czytania widać tutaj kolejny etap rozwoju. Tekst liczy około 800–900 wyrazów, pojawiają się dłuższe zdania, również złożone, a także dialogi. W książce wykorzystano 23 podstawowe głoski oraz „h”, więc zakres jest już szerszy niż na pierwszym poziomie. Nie jest to jeszcze lektura wymagająca od dziecka takiej samodzielności jak poziom trzeci, ale zdecydowanie czuć, że czytelnik zrobił kolejny krok. Na stronach znajdują się również ramki z wyrazami do ćwiczenia sylabizowania, dzięki czemu podczas lektury można dodatkowo utrwalać tę umiejętność.

Podoba mi się, że elementy edukacyjne nie dominują nad historią. Dziecko przede wszystkim dostaje opowieść o chłopcu, który chce pokonać własny strach, a ćwiczenia czytelnicze są naturalnie w nią wplecione. To ważne, bo przy nauce samodzielnego czytania łatwo stworzyć książkę, która będzie przypominała zeszyt ćwiczeń. Tutaj nadal najważniejsza jest historia i ciekawość, co wydarzy się dalej.

Kolorowe ilustracje Joanny Rusinek dobrze uzupełniają tekst. Są miękkie, pełne ruchu i pomagają wyobrazić sobie zarówno wakacyjną Grecję, jak i późniejsze obserwacje Janka w zoo. Jest ich nadal dużo, ale nie dominują one w książce.

Janek pływa jak ryba to książka, w której jest więcej tekstu, zdania są dłuższe i bardziej złożone, pojawiają się dialogi, a dziecko może dodatkowo ćwiczyć sylabizowanie. Jednocześnie historia nie została podporządkowana samej nauce – jest w niej konkretny bohater, problem i cel, do którego Janek próbuje dojść. To dobra propozycja dla dzieci, które opanowały już podstawy czytania i są gotowe, żeby coraz pewniej radzić sobie z całymi zdaniami i dłuższymi historiami.

Za książkę dziękuję wydawnictwu HarperKids.  

 

 

Więcej informacji o książkach wydawnictwa znajdziecie tu.

 

List z planety Nuda, Zofia Stanecka

Autor: Zofia Stanecka
Tytuł: List z planety Nuda
Wydawnictwo: HarperKids
Liczba stron: 32

Kuba spędza lipiec w domu, podczas gdy jego koledzy i koleżanki wyjechali na wakacje. W upalnym mieście każdy dzień zaczyna wydawać mu się taki sam, a nuda coraz bardziej daje się we znaki. Kiedy wujek proponuje mu, żeby napisał list do kogoś znajomego, Kuba początkowo nie jest przekonany do tego pomysłu. 

List z planety Nuda. Czytam sobie. Poziom 1 Zofii Staneckiej z ilustracjami Aleksandry Krzanowskiej to książeczka przeznaczona dla dzieci, które dopiero zaczynają samodzielnie czytać. Historia została osadzona w bardzo bliskiej najmłodszym rzeczywistości – wakacje, nuda, tęsknota za kolegami i szukanie pomysłu na to, co można robić, kiedy wszyscy inni gdzieś wyjechali. Przy okazji pojawia się jeszcze jeden, trochę zapomniany sposób komunikowania się, czyli pisanie tradycyjnych listów.

Podoba mi się przede wszystkim pomysł na pokazanie dziecku, że nuda wcale nie musi oznaczać braku pomysłów. Kuba początkowo nie widzi nic ciekawego w pisaniu listu, ale kiedy już sięga po kartkę i długopis, odkrywa, że może w ten sposób podzielić się z kimś swoimi przeżyciami i podtrzymać relację z przyjaciółką. 

To pierwszy poziom serii Czytam sobie, dlatego tekst jest krótki i skonstruowany z myślą o dzieciach stawiających pierwsze kroki w samodzielnej lekturze. Krótkie zdania i duża czcionka ułatwiają składanie kolejnych słów, a umieszczone na bokach stron wyrazy w ramkach pozwalają dodatkowo ćwiczyć głoskowanie. Dzięki temu dziecko nie zostaje samo z tekstem – książka została przygotowana tak, aby stopniowo budować jego pewność siebie.

Kolorowe ilustracje Aleksandry Krzanowskiej dobrze współgrają z opowieścią. W przypadku początkującego czytelnika takie obrazki mają dodatkowe znaczenie – pomagają zorientować się w wydarzeniach i sprawiają, że nawet niewielka ilość tekstu tworzy pełną, atrakcyjną historię.

List z planety Nuda to propozycja dla dzieci rozpoczynających przygodę z samodzielnym czytaniem. Łączy prostą historię o przyjaźni z ciekawym pomysłem na spędzenie wakacyjnego czasu i pokazuje, że nawet pozornie staromodny list może być początkiem interesującej rozmowy. Duże litery, krótkie zdania, ćwiczenia głoskowania, kolorowe ilustracje sprawiają, że dziecko może nie tylko poznać historię Kuby, ale przede wszystkim poczuć satysfakcję z tego, że przeczytało ją samodzielnie.

Za książkę dziękuję wydawnictwu HarperKids.  

 

 

Więcej informacji o książkach wydawnictwa znajdziecie tu.

 

Plażowy Rabuś, Joanna Jagiełło

 

Autor: Joanna Jagiełło
Tytuł: Plażowy Rabuś
Wydawnictwo: HarperKids
Liczba stron: 64

Klara, Emil i Nikodem jak co roku spędzają wakacje nad Bałtykiem. Tym razem ich wypoczynek zakłóca tajemniczy złodziej, który od kilku tygodni kradnie plażowiczom drobne przedmioty. Policja próbuje go odnaleźć, ale rabuś pozostaje nieuchwytny. Przyjaciele postanawiają więc sami przyjrzeć się sprawie.

Plażowy Rabuś. Czytam sobie. Poziom 3 Joanny Jagiełło, z ilustracjami Marty Krzywickiej, to książka dla dzieci, które mają już za sobą pierwsze etapy nauki czytania i potrafią samodzielnie zmierzyć się z dłuższą historią. To trzeci poziom serii, czyli „Połykam strony”, i rzeczywiście widać tutaj dużą różnicę w porównaniu z książkami przeznaczonymi dla początkujących czytelników. Tym razem dziecko dostaje już pełnoprawną, znacznie bardziej rozbudowaną opowieść detektywistyczną, a nauka czytania jest niejako wpisana w przygodę.

Sama historia bardzo dobrze pasuje do wieku odbiorców. Jest zagadka, grupa przyjaciół, wakacyjna atmosfera i poszukiwanie złodzieja, a przy tym kolejne tropy sprawiają, że chce się czytać dalej, żeby dowiedzieć się, kto właściwie stoi za kradzieżami. Bohaterowie nie są biernymi obserwatorami – próbują samodzielnie połączyć fakty i wykorzystać swoje umiejętności. Dzięki temu dziecko może razem z nimi zastanawiać się nad rozwiązaniem zagadki, zamiast jedynie śledzić wydarzenia.

Najbardziej widoczna zmiana w stosunku do niższych poziomów dotyczy głównie samego tekstu. W tej części mamy około 2500–2800 wyrazów, wykorzystane zostały już wszystkie głoski, a zdania są wyraźnie dłuższe i bardziej złożone. To książka dla dzieci, które już czytają, a nie dopiero uczą się składać sylaby. Tekstu jest zdecydowanie więcej niż ilustracji, co sprawia, że lektura przypomina już zwykłą książkę dla starszego dziecka. Duża czcionka nadal ułatwia czytanie, ale poziom wymaga od młodego czytelnika większego skupienia i samodzielności.

Bardzo podoba mi się również pomysł ze słowniczkiem trudniejszych wyrazów na końcu. Słowa zaznaczone w tekście można później odnaleźć w alfabetycznie uporządkowanym zestawieniu i sprawdzić ich znaczenie. To drobny element, ale przy dłuższej historii ma duże znaczenie – dziecko nie musi przerywać lektury, gdy trafi na nieznane określenie, a równocześnie może poszerzać swoje słownictwo.

Ilustracje Marty Krzywickiej są czymś, co szczególnie przypadło mi do gustu. Kolorowe (chyba pierwszy raz w serii Czytam sobie na poziomie 3 mamy kolorowe ilustracje) i pełne szczegółów, mają styl, który zdecydowanie lubię. Nie próbują konkurować z tekstem ani zajmować całych stron. Pojawiają się tam, gdzie są potrzebne, uzupełniają opowieść i pozwalają na chwilę odpocząć od większej ilości tekstu. Podoba mi się też ich kreska – jest nieco bardziej „książkowa” niż typowe kolorowe ilustracje dla najmłodszych, dzięki czemu całość rzeczywiście sprawia wrażenie lektury dla dziecka, które zaczyna wychodzić z etapu pierwszych książeczek do czytania.

To propozycja przede wszystkim dla dzieci, które sprawnie czytają i są gotowe na dłuższe historie. Szczególnie dobrze mogą odnaleźć się w niej mali miłośnicy zagadek, przygód i historii, w których bohaterowie sami próbują dojść do rozwiązania. A jeśli dziecko przeszło już przez wcześniejsze poziomy Czytam sobie, tutaj naprawdę można poczuć, że zrobiło kolejny duży krok w stronę samodzielnego czytania.

Za książkę dziękuję wydawnictwu HarperKids.  

 

 

Więcej informacji o książkach wydawnictwa znajdziecie tu.

 

Muminki. Miłe scenki do wyklejania i poczytania

 

Tytuł: Muminki. Miłe scenki do wyklejania i poczytania
Wydawnictwo: HarperKids
Liczba stron: 48

Dolina Muminków zaprasza tym razem do zupełnie innego rodzaju zabawy. Na kolejnych stronach czekają scenki przedstawiające bohaterów podczas codziennych chwil w domu, letniego wypoczynku nad morzem, różnych wypraw i bardziej niezwykłych wydarzeń. To od ciebie zależy, jak będą wyglądały poszczególne obrazki – wystarczy sięgnąć po odpowiednie naklejki i uzupełnić nimi przygotowane ilustracje. Można odtworzyć proponowaną kompozycję albo stworzyć własną wersję wydarzeń.

Muminki. Miłe scenki. Do wyklejania i poczytania to 48-stronicowa książka aktywnościowa inspirowana światem stworzonym przez Tove Jansson. Nie jest to klasyczna historia z początkiem, rozwinięciem i zakończeniem, ale zbiór uroczych scenek, które można samodzielnie uzupełniać. I właśnie ta dowolność bardzo dobrze tutaj działa – dziecko nie musi trzymać się jednej właściwej wersji obrazka, może samo zdecydować, gdzie umieści poszczególne elementy.

Jeśli chodzi o tekst, to pojawia się on zawsze na lewej stronie rozkładówki. Nie ma go dużo, jest prosty i w pewien sposób wprowadza nas do świata Muminków. Dostajemy krótkie opisy postaci i czynności, które wspólnie wykonują bohaterowie. To buduje atmosferę i sprawia, że możemy lepiej poznać postacie. 

Najważniejsze są oczywiście naklejki. Jest ich sporo, a ich dopasowywanie do ilustracji wymaga od dziecka odrobiny spostrzegawczości i skupienia. Można najpierw przyjrzeć się gotowej scenie i spróbować odtworzyć ją zgodnie z zamysłem autorów, ale równie dobrze można potraktować naklejki jako element tworzenia własnej historii. To szczególnie ciekawe rozwiązanie dla dzieci, które szybko nudzą się zadaniami mającymi tylko jedno prawidłowe rozwiązanie.

Ważne jest też to, że nie trzeba być wielkim fanem Muminków, żeby dobrze się przy tej książce bawić. Znajomość bohaterów oczywiście dodaje całości uroku, ale zadanie jest na tyle proste i uniwersalne, że równie dobrze może zainteresować dziecko dopiero poznające Dolinę Muminków. Z kolei dla starszych fanów Tove Jansson może być to przyjemny powrót do znanego świata, tym razem w bardziej kreatywnej formie.

Muminki. Miłe scenki to propozycja przede wszystkim do spokojnej, niespiesznej zabawy. Nie trzeba wykonać całej książki za jednym razem – można wykleić jedną czy dwie scenki, odłożyć ją i wrócić później. Dzięki temu dobrze sprawdzi się zarówno jako zajęcie na deszczowe popołudnie, jak i podczas podróży czy wakacyjnego odpoczynku.

Za książkę dziękuję wydawnictwu HarperKids.  

 

 

Więcej informacji o książkach wydawnictwa znajdziecie tu.

Za książkę dziękuję wydawnictwu HarperKids.  

 

 

Więcej informacji o książkach wydawnictwa znajdziecie tu.

 

Wielki skarb, Marcin Sendecki

Autor: Marcin Sendecki
Tytuł: Wielki skarb
Wydawnictwo: HarperKids
Liczba stron: 32

Tadek i jego kotek Zenek odkrywają, że coś, co na co dzień wydaje się zupełnie oczywiste, wcale nie musi być dane nam na zawsze. Woda jest potrzebna ludziom, zwierzętom i całej przyrodzie, dlatego warto o nią dbać i nie marnować jej bez potrzeby.

Wielki skarb. Czytam sobie sylabami. Poziom 1 Marcina Sendeckiego z ilustracjami Zofii Różyckiej to książeczka przeznaczona dla dzieci, które dopiero rozpoczynają przygodę z samodzielnym czytaniem. Historia została połączona z tematyką ekologiczną, ale najważniejsze pozostaje tutaj stworzenie dziecku warunków, w których może spokojnie ćwiczyć czytanie i jednocześnie czerpać z niego przyjemność.

Temat oszczędzania wody został przedstawiony w sposób zrozumiały dla najmłodszych, bez nadmiernego moralizowania. Dziecko dostaje konkretny problem i może razem z bohaterami zastanowić się, dlaczego właściwie warto dbać o wodę.

Bardzo dobrze przygotowano tekst do nauki czytania. Poszczególne sylaby zostały wyróżnione kolorami, co ułatwia ich rozpoznawanie i składanie słów. Dodatkowo na bokach stron znajdują się wyrazy przeznaczone do ćwiczenia sylabizowania. Dzięki temu książka nie jest wyłącznie opowiadaniem – staje się też narzędziem do nauki, ale takim, które nie przypomina typowego ćwiczenia z podręcznika. Przyznam jednak, że mam poczucie, że jedno ze słów można było zastąpić i uprosić. Pojawia się bowiem określenie "gorliwie", co nie dla każdego malucha może być zrozumiałe. 

Dużą rolę odgrywają również ilustracje Zofii Różyckiej. Są kolorowe, wyraziste i dobrze współgrają z tekstem, a przede wszystkim pomagają dziecku zrozumieć, co dzieje się w historii. Przy początku samodzielnej lektury takie wsparcie obrazem jest bardzo ważne – ilustracja pozwala domyślić się znaczenia sytuacji, podtrzymuje zainteresowanie i sprawia, że strona nie składa się wyłącznie z trudnych dla początkującego czytelnika słów. To one zajmują większość strony, a na dole, w takim samym położeniu na każdej karcie, znajdziemy krótki, prosty tekst. 

Podoba mi się również to, że ekologiczny temat nie został potraktowany jako dodatek. Woda rzeczywiście jest tutaj tytułowym „wielkim skarbem”, a historia pokazuje dziecku, że nawet proste codzienne zachowania mają znaczenie. To dobry sposób na rozpoczęcie rozmowy o oszczędzaniu wody i trosce o środowisko bez zamieniania książki w wykład.

Wielki skarb jest krótką, prostą i przemyślaną propozycją dla dzieci rozpoczynających samodzielne czytanie. Szczególnie dobrze sprawdzi się u tych, które potrzebują jeszcze wsparcia w składaniu słów i sylab, ale jednocześnie chcą mieć poczucie, że naprawdę czytają książkę, a nie tylko wykonują kolejne ćwiczenia. Kolorowe oznaczenia sylab, ilustracje, krótka historia oraz naklejki i dyplom na końcu tworzą całość, która może dać początkującemu czytelnikowi sporo satysfakcji z kolejnej przeczytanej strony.

Za książkę dziękuję wydawnictwu HarperKids.  

 

 

Więcej informacji o książkach wydawnictwa znajdziecie tu.

 

Skromny placek, Jory John, Peter Oswald

 

Autor: Jory John, Peter Oswald
Tytuł: Skromny placek
Wydawnictwo: HarperKids
Liczba stron: 32

Placek jest jednym z tych bohaterów, którzy zawsze chętnie pomagają innym, ale sami pozostają gdzieś w cieniu. Nie potrzebuje pochwał ani zainteresowania, wystarczy mu świadomość, że zrobił coś dobrego. Kiedy jednak razem ze swoim najlepszym przyjacielem trafia do zespołu przygotowującego szkolny projekt, szybko okazuje się, że to właśnie Placek wykonuje większość pracy, podczas gdy kolega znajduje kolejne wymówki. Początkowo bohater nie chce robić z tego problemu, ale w końcu dochodzi do wniosku, że życzliwość nie oznacza zgadzania się na wszystko.

Skromny Placek. Smaczna Banda i emocje Jory'ego Johna, z ilustracjami Pete'a Oswalda, to kolejna książka z serii poświęconej emocjom i relacjom. Tym razem na pierwszy plan wysuwają się asertywność, stawianie granic i umiejętność mówienia o swoich potrzebach. To ważny temat, szczególnie dla dzieci, które są spokojne, nieśmiałe i mają tendencję do ustępowania innym.

Placek jest bardzo sympatycznym bohaterem właśnie dlatego, że jego problem nie wynika ze złych intencji. Przeciwnie – chce pomagać, jest zaangażowany i zależy mu na przyjacielu. Problem pojawia się wtedy, gdy jego dobroć zaczyna być wykorzystywana. Bohater musi więc zrozumieć, że można być dobrym kolegą i jednocześnie powiedzieć „nie”, kiedy druga osoba przekracza nasze granice. To bardzo potrzebna lekcja, pokazana jednak bez moralizowania.

Jory John jak zwykle potrafi połączyć poważniejszy temat z humorem. Sam pomysł, by bohaterami historii były produkty spożywcze, pozwala przedstawić emocje w lekki i zabawny sposób, ale problemy, z którymi mierzy się Placek, pozostają bardzo prawdziwe. Dziecko może łatwo odnaleźć w jego zachowaniu coś znajomego – sytuację, w której zgodziło się na coś wbrew sobie, zrobiło za kogoś pracę albo bało się powiedzieć, że coś mu nie odpowiada.

Dużo dobrego robią również ilustracje Pete'a Oswalda. Są ekspresyjne, zabawne i bardzo dobrze pokazują emocje bohaterów. Nie trzeba nawet czytać tekstu, żeby zauważyć, kiedy Placek jest zadowolony, zakłopotany czy w końcu naprawdę sfrustrowany. Charakterystyczne postacie i humorystyczne sceny sprawiają, że książkę ogląda się z przyjemnością, a ilustracje pomagają młodszemu dziecku lepiej zrozumieć sytuację.

Skromny Placek to ciepła, zabawna i bardzo życiowa opowieść o tym, że bycie dobrym dla innych nie powinno oznaczać zapominania o sobie. Dziecko dostaje historię, którą można po prostu przeczytać dla przyjemności, ale jednocześnie jest tu sporo tematów do rozmowy – o pomaganiu, przyjaźni, wykorzystywaniu cudzej dobroci, stawianiu granic i mówieniu o własnych emocjach. Szczególnie poleciłabym ją dzieciom, które często ustępują innym i potrzebują zobaczyć, że ich własne potrzeby są równie ważne.

Za książkę dziękuję wydawnictwu HarperKids.  

 

 

Więcej informacji o książkach wydawnictwa znajdziecie tu.

 

Psoty Małej Mi

 

Tytuł: Psoty Małej Mi
Wydawnictwo: HarperKids
Liczba stron: 48

W Dolinie Muminków pojawia się Mimble z całą gromadką swoich dzieci, a jej wizyta szybko staje się początkiem nowej przyjaźni. Tymczasem na morzu zostaje znaleziona tajemnicza skrzynka, w której znajdują się nasiona tropikalnych roślin. Kiedy zaczynają kiełkować, spokojna dolina zmienia się nie do poznania – pojawiają się kwiaty, pnącza i egzotyczne zwierzęta. Oczywiście Mała Mi nie byłaby sobą, gdyby przy okazji nie narobiła trochę zamieszania.

Muminki. Psoty Małej Mi. Czytam sobie. Poziom 2, z ilustracjami Riiny i Samiego Kaarli, to kolejna historia z Doliny Muminków przygotowana z myślą o dzieciach uczących się samodzielnego czytania. Tym razem jest to drugi poziom serii, czyli „Składam zdania”. Książka jest więc dobrym krokiem pomiędzy bardzo prostymi tekstami dla początkujących czytelników a bardziej rozbudowanymi historiami, z którymi dziecko będzie mogło zmierzyć się później.

Sama fabuła bardzo dobrze wykorzystuje charakter świata Muminków. Jest trochę codzienności, sporo zamieszania i oczywiście Mała Mi, której trudno odmówić talentu do pakowania się w różnego rodzaju przygody. Pojawienie się Mimbli i jej dzieci wprowadza do historii nowych bohaterów, a tajemnicze nasiona sprawiają, że Dolina Muminków zaczyna wyglądać zupełnie inaczej.Co ciekawe w tym tomie są tak naprawdę dwie osobne historie, więc czytanie można sobie podzielić na części.

Pod względem nauki czytania widać tutaj wyraźny krok naprzód. To poziom 2, dlatego zdania są już dłuższe, a w tekście pojawia się więcej dialogów. Dziecko nie skupia się wyłącznie na pojedynczych, prostych konstrukcjach, ale musi śledzić rozmowy bohaterów i wydarzenia rozwijające się na kolejnych stronach. Duże litery nadal ułatwiają lekturę, a umieszczone w ramkach wyrazy pozwalają dodatkowo ćwiczyć sylabizowanie. Dzięki temu książka może służyć zarówno do samodzielnej lektury, jak i do wspólnego czytania z rodzicem.

Bardzo dobrze wypadają również ilustracje Riiny i Samiego Kaarli. Są kolorowe, dynamiczne i pełne charakterystycznego dla Muminków uroku. Szczególnie ciekawie prezentuje się sama przemiana doliny – tropikalne rośliny, kwiaty i egzotyczne zwierzęta sprawiają, że ilustratorzy mieli tutaj sporo miejsca na pokazanie bardziej niezwykłej strony tego świata. Obrazki nie są jedynie ozdobą, ale pomagają młodemu czytelnikowi odnaleźć się w historii i podpowiadają, co dzieje się w tekście.

Podoba mi się też, że nawet przy książce nastawionej na naukę czytania zachowano humor i charakterystyczną atmosferę Muminków. Mała Mi sama w sobie jest gwarancją, że spokojna sytuacja długo spokojną nie pozostanie, a jej obecność sprawia, że historia nie staje się zbyt przewidywalna. To ważne szczególnie dla dzieci, które dopiero nabierają pewności w samodzielnym czytaniu – ciekawa fabuła daje im powód, żeby czytać dalej.

Muminki. Psoty Małej Mi to udane połączenie znanych i lubianych bohaterów z kolejnym etapem nauki czytania. Jest więcej tekstu, dłuższe zdania i więcej dialogów, ale nadal pozostaje on na tyle przystępny, żeby dziecko mogło samodzielnie poradzić sobie z lekturą. Dodatkowe ćwiczenia sylabizowania, kolorowe ilustracje, a na końcu naklejki i dyplom sprawiają, że nauka może być jednocześnie przyjemną przygodą.

Za książkę dziękuję wydawnictwu HarperKids.  

 

 

Więcej informacji o książkach wydawnictwa znajdziecie tu.

 

Czarownica Zora. Skała Czarownicy, Judith Peignen

Autor: Judith Peignen 
Tytuł: Sisters. Ja pierwsza!
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 56

Zora zbliża się do jednego z najważniejszych momentów w swojej magicznej edukacji. Wkrótce ma przystąpić do testu Skały, który pozwoli jej przejść na wyższy poziom, dlatego dziewczyna powinna skupić się na przygotowaniach. Łatwiej jednak powiedzieć, niż zrobić, szczególnie gdy dzień wcześniej w jej szkole odbywa się wielki bal kostiumowy, na którym pojawia się również jej ulubiony kolega. Jakby tego było mało, Zora przypomina sobie zasadę obowiązującą w świecie czarownic – nie wolno zakochać się w kimś, kto nie jest czarodziejem.

Czarownica Zora. Skała Czarownicy. Tom 5 autorstwa Judith Peignen, z ilustracjami Ariane Delrieu, to kolejna część przygodowej serii fantasy o młodej czarownicy mieszkającej z babcią w Paryżu. Tym razem magia i szkolne obowiązki spotykają się z czymś znacznie bardziej przyziemnym – pierwszymi uczuciami i całym zamieszaniem, które potrafią ze sobą przynieść. Dzięki temu historia zachowuje przygodowy charakter, ale jednocześnie pozwala Zorze zrobić kolejny krok w dorastaniu.

Zora jest bohaterką pełną energii i ciekawości świata, ale daleko jej do ideału. Podejmuje decyzje pod wpływem emocji, czasem działa impulsywnie i nie zawsze potrafi przewidzieć konsekwencje swoich wyborów. W tym tomie szczególnie mocno widać jej rozterki związane z uczuciami. Z jednej strony czeka ją ważny magiczny sprawdzian, z drugiej trudno skupić się na nauce, kiedy w głowie pojawia się ktoś, kto zdecydowanie nie powinien aż tak zajmować jej myśli.

Pierwsze zauroczenie staje się jednym z najważniejszych tematów tego tomu, ale nie jest potraktowane jako jedyny element historii. Obok niego pojawiają się kwestie dorastania, podejmowania własnych decyzji i mierzenia się z zasadami narzuconymi przez społeczność. Zora zaczyna odkrywać, że nie wszystkie reguły są łatwe do zaakceptowania, szczególnie kiedy stoją w sprzeczności z tym, co sama czuje. To sprawia, że pod magiczną przygodą kryje się całkiem uniwersalna opowieść o szukaniu własnej drogi.

Ilustracje Ariane Delrieu świetnie pasują do baśniowego charakteru serii. Magiczny świat jest kolorowy i pełen szczegółów, a Paryż otrzymuje dzięki nim nieco bardziej niezwykłe oblicze. Dużo dzieje się również na twarzach bohaterów – zdziwienie, ekscytacja, zakłopotanie czy niepewność są bardzo czytelne, co dobrze współgra z historią opartą w dużej mierze na emocjach. Sceny związane z magią pozwalają ilustratorce bardziej poszaleć z kolorami i efektami, dzięki czemu komiks ogląda się z dużą przyjemnością. W ogóle uważam, że pod względem wizualnym jest to jeden z ciekawszych i ładniejszych komiksów wydawanych obecnie.

Największą zaletą tego tomu jest połączenie typowej fantastycznej przygody z problemami, które są bardzo bliskie młodym czytelnikom. Zora nie musi tym razem mierzyć się wyłącznie z magicznym zagrożeniem – równie trudne okazują się własne emocje i zasady, których niekoniecznie chce przestrzegać. Momentami fabuła może wydawać się dość przewidywalna, ale przy tego typu historii ważniejsze od zaskoczenia jest obserwowanie, jak bohaterka radzi sobie z kolejnymi doświadczeniami.

Skała Czarownicy będzie dobrym wyborem dla czytelników, którzy lubią młodzieżowe fantasy, magię, szkolne przygody i historie o pierwszych uczuciach. To przede wszystkim kolejny etap historii Zory, dlatego najlepiej sięgnąć po wcześniejsze tomy – jej relacje, świat i magiczne zasady rozwijają się bowiem z części na część. 

Komiks przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Egmont.

Siostry Niezapominajki. Strażnik Lasu, Giovanni Di Gregorio

Autor: Giovanni Di Gregorio 
Tytuł: Siostry Niezapominajki. Strażnik Lasu
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 72

Trzy siostry wyjeżdżają z mamą na weekend do niewielkiej miejscowości położonej w samym środku puszczy. Zamiast zapowiadanej nudy szybko trafiają na tajemnice, które uruchamiają ich wyobraźnię i sprawiają, że Klub Trzech Sióstr znów rusza do działania. Wkrótce okazuje się, że otaczający je las skrywa znacznie więcej sekretów, niż mogły przypuszczać. Najmłodsza Lucilla zaczyna wierzyć, że w puszczy naprawdę mieszka potężny strażnik i postanawia poprosić go o pomoc.

Siostry Niezapominajki. Strażnik lasu. Tom 8 autorstwa Giovanniego Di Gregorio, z ilustracjami Alessandro Barbucciego, to kolejna część serii łączącej rodzinną opowieść z przygodą, tajemnicą i odrobiną magii. Tym razem trzy siostry trafiają w zupełnie nowe miejsce, a zwykły rodzinny wyjazd szybko zamienia się w wyprawę pełną zagadek. To komiks, który potrafi być jednocześnie lekki, zabawny i wzruszający.

Relacja między siostrami pozostaje najważniejszym elementem całej historii. Każda z nich ma inny charakter i inaczej reaguje na pojawiające się wydarzenia, ale właśnie te różnice sprawiają, że razem tworzą naprawdę ciekawy zespół. Lucilla, jako najmłodsza, jest najbardziej otwarta na niezwykłe wyjaśnienia i zdecydowanie najmocniej wierzy w istnienie tajemniczego strażnika lasu. Starsze siostry podchodzą do jej pomysłów z większym dystansem, ale ostatecznie wszystkie angażują się w kolejne wydarzenia.

Tym razem szczególnie mocno wybrzmiewa temat wyobraźni i dziecięcej wiary w rzeczy, których dorośli nie zawsze potrafią dostrzec. Historia pozostawia miejsce na pytanie, gdzie kończy się zabawa, a zaczyna coś naprawdę niezwykłego. Jednocześnie nie brakuje tutaj opowieści o siostrzanej więzi, wzajemnym wsparciu i potrzebie przynależności. Tajemnica lasu jest więc czymś więcej niż tylko zagadką do rozwiązania – staje się pretekstem do pokazania emocji i relacji między bohaterkami.

Scenariusz bardzo sprawnie łączy codzienność z przygodą. Początkowo mamy zwykły rodzinny wyjazd, lecz z każdą kolejną stroną pojawiają się nowe tropy i pytania. Tajemnica dobrze napędza fabułę, a kolejne wydarzenia pozwalają stopniowo odkrywać sekrety lasu. Historia nie jest przesadnie skomplikowana, dzięki czemu młodsi czytelnicy bez problemu mogą podążać za bohaterkami, ale jednocześnie pozostawia wystarczająco dużo miejsca na własne domysły.

Ilustracje Alessandro Barbucciego są jednym z najmocniejszych punktów komiksu. Jego kreska jest niezwykle charakterystyczna, pełna szczegółów i świetnie pasuje zarówno do scen rodzinnych, jak i bardziej fantastycznych fragmentów. Las został przedstawiony jako miejsce pełne życia – momentami przyjazne i spokojne, a chwilę później tajemnicze i lekko niepokojące. Mimika sióstr pozwala bardzo dobrze odczytać ich emocje, a dynamiczne kadry sprawiają, że historia nabiera odpowiedniego tempa.

Klimat komiksu to mieszanka rodzinnych, ciepłych, choć momentami skomplikowanych relacji z tajemnicą i nutką grozy, która podsyca atmosferę. Podobały mi się też kolory, które podkreślały sceny i ich emocje.

Siostry Niezapominajki. Strażnik lasu. Tom 8 to propozycja dla młodych czytelników, którzy lubią historie o rodzeństwie, przygodach i tajemnicach, w których rzeczywistość może mieszać się z magią. Najlepiej sprawdzi się u osób znających wcześniejsze tomy, bo właśnie rozwijająca się relacja trzech sióstr jest jednym z powodów, dla których warto śledzić ich kolejne przygody.

Komiks przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Egmont.

Sisters. Ja pierwsza!, Christophe Cazenove

Autor: Christophe Cazenove
Tytuł: Sisters. Ja pierwsza!
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 48

Wendy zaczyna coraz częściej zastanawiać się, czy Maks naprawdę ją kocha i czy jej własne uczucia są tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać. Na szczęście może liczyć na Marine, która – choć sama ma zupełnie inne problemy – potrafi ją pocieszyć i wesprzeć. Przez chwilę siostry potrafią być dla siebie naprawdę miłe, ale ich zgoda nie trwa długo. W końcu jak zwykle dochodzi do kolejnego domowego zamieszania, w którym nie zabraknie kłótni, wzajemnych złośliwości i powodów do śmiechu.

Sisters. Ja pierwsza! Tom 20 autorstwa Christophe'a Cazenove'a i Williama Maury'ego to kolejna odsłona humorystycznej serii o dwóch siostrach, które potrafią doprowadzić się nawzajem do szału, ale kiedy trzeba, również stanąć po swojej stronie. Ten tom skupia się między innymi na pierwszych miłosnych rozterkach Wendy, jednak nie oznacza to, że Marine zamierza pozwolić starszej siostrze spokojnie przeżywać swoje problemy.

Wendy i Marine są od siebie bardzo różne, a właśnie te różnice od początku napędzają większość zabawnych sytuacji. Wendy jest nastolatką, która coraz poważniej zaczyna myśleć o uczuciach i relacji z Maksem, podczas gdy Marine pozostaje młodszą siostrą, dla której świat wygląda zupełnie inaczej. Mimo ciągłych sprzeczek dziewczyny potrafią się jednak wzajemnie wesprzeć. I chyba właśnie ta mieszanka miłości, irytacji, zazdrości i siostrzanej solidarności sprawia, że ich relacja wypada tak wiarygodnie.

Tematyka tomu naturalnie kręci się wokół dorastania, pierwszych zauroczeń, niepewności i potrzeby bycia akceptowanym. Wendy zaczyna zadawać sobie pytania, które dla nastolatki mogą być naprawdę ważne, a Marine również przeżywa własne małe dramaty. Autorzy nie próbują jednak robić z tego poważnej opowieści o dojrzewaniu – wszystko zostaje podane z dużą dawką humoru. Emocje są prawdziwe, ale reakcje bohaterek często prowadzą do kompletnie absurdalnych sytuacji.

Podobnie jak w poprzednich częściach, nie mamy tutaj jednej rozbudowanej historii prowadzonej od początku do końca. Album składa się z krótkich epizodów pokazujących różne sytuacje z życia sióstr. Poszczególne scenki można czytać niezależnie, a ich kolejność nie tworzy jednej chronologicznej fabuły. Dzięki temu komiks świetnie sprawdza się jako szybka, niezobowiązująca lektura – można przeczytać kilka stron i odłożyć go bez poczucia, że zgubiliśmy główny wątek.

Rysunki Williama Maury'ego idealnie współgrają z takim sposobem prowadzenia historii. Są dynamiczne, kolorowe i bardzo ekspresyjne. Mimika Wendy i Marine często sama w sobie jest źródłem humoru – wystarczy spojrzenie, mina albo odpowiednio pokazana reakcja, żeby żart zadziałał jeszcze mocniej. Kadry są przejrzyste, a sceny domowych awantur mają odpowiednią dynamikę. Ilustracje dobrze pokazują również różnice między siostrami, dzięki czemu ich charaktery są widoczne nie tylko w dialogach.

Największą zaletą Sisters pozostaje umiejętność przedstawiania zwyczajnych rodzinnych sytuacji w taki sposób, żeby nawet dobrze znane problemy stały się zabawne. Nie każdy gag będzie równie udany, a część żartów opiera się na podobnym schemacie, ale przy takiej formule trudno tego całkowicie uniknąć. Ważne, że między kolejnymi kłótniami wciąż widać prawdziwą więź Wendy i Marine – mogą się ze sobą kłócić niemal o wszystko, ale kiedy jedna naprawdę potrzebuje drugiej, potrafią odłożyć swoje animozje na bok.

To lekki i zabawny komiks dla młodszych czytelników, szczególnie tych, którzy lubią historie o rodzeństwie, szkolnym życiu, przyjaźni i pierwszych zauroczeniach. Fani wcześniejszych tomów z pewnością wiedzą już, czego się spodziewać – kolejnej porcji siostrzanego chaosu, który tym razem wzbogacono o trochę więcej nastoletnich rozterek.

Komiks przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Egmont.

 

Dzikie łapy. Sekrety Miasta, Victor Nordahl

 

Autor: Victor Nordahl
Tytuł: Dzikie łapy. Sekrety miasta
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 160

Lukas wreszcie opuszcza fermę, na której był przetrzymywany, i razem z dzikim lisem Trymem rusza śladem swojej mamy. Poszukiwania prowadzą ich w stronę miasta, miejsca zupełnie innego od znanego im lasu. Ich wyprawa okazuje się nie tylko poszukiwaniem mamy, ale również próbą odnalezienia własnego miejsca w świecie.

Dzikie łapy. Sekrety miasta. Tom 3 to kolejna część przygodowego komiksu, w którym losy zwierzęcych bohaterów łączą się z tematami wolności, rodziny i poszukiwania własnych korzeni. Tym razem historia wychodzi poza dobrze znane bohaterom tereny i otwiera przed nimi zupełnie nową przestrzeń. Miasto jest dla nich czymś obcym i nieprzewidywalnym, dlatego sama zmiana otoczenia staje się ważnym elementem przygody.

Lukas bardzo wyraźnie dojrzewa wraz z kolejnymi wydarzeniami. Nie jest już tym samym przestraszonym lisem, którego poznaliśmy wcześniej – potrafi podejmować samodzielne decyzje i działać mimo strachu. Towarzyszący mu Trym również nie pozostaje wyłącznie kompanem podróży. Między lisami rozwija się więź, a wspólne doświadczenia sprawiają, że zaczynają coraz lepiej rozumieć siebie nawzajem. Ich relacja jest jednym z najciekawszych elementów całego tomu.

Poszukiwanie mamy staje się okazją do poruszenia kilku ważnych tematów. Lukas chce poznać swoją przeszłość i zrozumieć, dlaczego jego życie potoczyło się właśnie w taki sposób. W tle pojawia się również pytanie o znaczenie domu – czy jest nim miejsce, w którym się urodziliśmy, czy może ludzie i zwierzęta, przy których czujemy się bezpiecznie. Ważna pozostaje także wolność i możliwość decydowania o własnym losie.

Historia została poprowadzona w taki sposób, że przygoda przeplata się ze spokojniejszymi momentami, w których bohaterowie mają czas na rozmowę i obserwowanie otaczającego ich świata. Nie brakuje napięcia, tajemnic i sytuacji, w których trudno przewidzieć, co wydarzy się dalej, ale autor nie próbuje na siłę przyspieszać fabuły. Dzięki temu emocjonalne fragmenty mają odpowiednio dużo miejsca.

Ogromną rolę odgrywają tutaj ilustracje. Zwierzęcy bohaterowie są bardzo ekspresyjni, a ich ruchy, spojrzenia i mimika pozwalają łatwo odczytać emocje nawet wtedy, gdy nie pada ani jedno słowo. Leśne sceny mają spokojniejszy, naturalny charakter, natomiast miasto zostało przedstawione jako miejsce głośne, pełne ludzi i zupełnie obce bohaterom. Zmiana otoczenia jest więc widoczna również w rysunkach. Kadry dobrze prowadzą akcję, a dynamiczne sceny nabierają dzięki nim odpowiedniego tempa. Podoba mi się także, że dialogi prowadzone przez ludzi są dla zwierząt niezrozumiałe i zapisano je specjalnie bazgrołami, które nie mają żadnego sensu podczas lektury. Poznajemy bowiem perspektywę lisów i to je rozumiemy.

Największą siłą Sekretów miasta jest połączenie przygodowej historii z emocjami. To nie jest wyłącznie opowieść o wyprawie w poszukiwaniu zaginionej mamy. Lukas i Trym po drodze zmieniają się, uczą zaufania i zaczynają lepiej rozumieć własną przeszłość. Niektóre wydarzenia można przewidzieć, ale nie odbiera to przyjemności z lektury, ponieważ najważniejsze pozostają relacje między bohaterami i atmosfera całej podróży.

To komiks przede wszystkim dla młodszych czytelników, którzy lubią historie o zwierzętach, przygodach i odkrywaniu tajemnic. W tym przypadku zdecydowanie warto znać wcześniejsze tomy, ponieważ losy Lukasa i Tryma tworzą ciągłą opowieść, a ich relacja rozwija się z części na część.

Komiks przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Egmont.