Mokradła, Maria Turtschaninoff

Autor: Maria Turtschaninoff
Tytuł: Mokradła
Wydawnictwo: Poznańskie
Czas trwania: 11 godz. 8 min

Życie mieszkańców niewielkiego gospodarstwa Nevabacka toczy się w rytmie przyrody. W tle przewijają się wojny, miłości, dramaty i codzienne zmagania, a wszystko to obserwują bagna, las i mokradła – niezmienne, pełne życia, a jednocześnie tajemnicze. Każde pokolenie ma własne problemy i marzenia, a niezmienne jest tylko to, że Nevabacka przyciąga ich wszystkich do siebie.

Maria Turtschaninoff, fińska pisarka tworząca po szwedzku, znana jest z literatury zanurzonej w lokalnym folklorze i atmosferze północy. W Mokradłach łączy realizm z nutą mistyczności – wśród opisów życia codziennego pojawiają się echa wierzeń o duchach lasu i bagien, a historie rodzinne splatają się z opowieściami przekazywanymi szeptem. Narracja jest wielogłosowa – obok klasycznego stylu znajdziemy fragmenty listów i zapisków, co dodaje historii głębi. Opisy przyrody są pełne szczegółów – szum wiatru, chlupot wody pod stopami, zapach mchu – i tak sugestywne, że można poczuć się jak uczestnik wydarzeń. To powieść, która wymaga skupienia, ale nagradza cierpliwego odbiorcę bogactwem obrazów i emocji.

Postaci w powieści jest wiele. Są to przede wszystkim kobiety, a kolejne pokolenia doświadczają nie tylko nowych rzecz, lecz także mierzą się w jakiś sposób z tym, co poprzednie im pozostawiły. Mamy przeróżnych bohaterów, którzy kochają, zdradzają, szukają swojego miejsca w życiu, pracują i marzą. Każdy z nich jest inny, tak jak inne są style opowieści dla każdej z historii. Narracja nie biegnie prosto – raczej skacze między czasami i formami. Język jest poetycki, miejscami archaiczny, ale nie przytłacza – raczej pozwala się wsłuchać i poczuć, jakby ktoś szeptał ci do ucha starą baśń.

Lektorem powieści jest Grzegorz Woś, który nie tyle czyta tę książkę, co ją snuje. Jego głos jest spokojny, głęboki, lekko chropowaty – idealny do takiej opowieści. Nie wydziwia, tylko towarzyszy tekstowi. Jego interpretacja jest spokojna, stonowana i pełna szacunku dla tekstu, co idealnie pasuje do melancholijnego klimatu powieści. Jedenastogodzinna podróż przez historię Nevabacki staje się dzięki temu doświadczeniem niemal medytacyjnym.

Mokradła to lektura – i słuchowisko – dla odbiorców, którzy lubią zanurzyć się w powolnym rytmie opowieści, doceniają bogactwo szczegółów i cenią historie o więzi człowieka z naturą. Spodoba się miłośnikom sag skandynawskich, literatury pełnej refleksji i subtelnych emocji. To nie jest książka dla tych, którzy szukają szybkiej akcji – to raczej literacka wędrówka przez czas, pamięć i krajobrazy, które trwają, gdy ludzie przemijają.

To nie będzie audiobook dla każdego. Jeśli ktoś szuka akcji, zwrotów, dramaturgii – może się rozczarować. Ale jeśli lubisz powolne, gęste historie, w których natura jest niemal żywą postacią, a losy kilku pokoleń pokazują, jak wydarzenia wpływają na rodzinę – to będzie książka dla ciebie. Jeśli lubisz takie historie – spokojne, metaforyczne, trochę jak ścieżka prowadząca przez zarośnięte bagno – to warto.

Audiobooka wysłuchałam dzięki Audiotece.

Book Lovers, Emily Henry

Autor: Emily Henry 
Tytuł: Book Lovers
Wydawnictwo: Kobiece
Liczba stron: 464

Nora, agentka literacka pracująca na pełnych obrotach, zostaje namówiona przez młodszą siostrę na wakacyjny wyjazd do małego miasteczka Sunshine Falls. Tam przypadkowo spotyka Charliego Lastrę, redaktora, z którym już wcześniej miała zawodową przepychankę. Początkowa niechęć i napięcie między nimi szybko ustępują miejsca zaskakującemu uczuciu, a Nora zaczyna dostrzegać, że małe miasteczka mają swój niepowtarzalny urok, a Charlie może kryć w sobie coś więcej niż pozornie irytującą osobowość.

Book Lovers to powieść romantyczna autorstwa Emily Henry. Główną bohaterką w powieści jest agentka literacka Nora, która jest także narratorką.  

Nora to kobieta, która nie potrafi zwolnić tempa. Pracoholiczka z krwi i kości, zawsze z telefonem w ręku i myślami skupionymi na pracy, wciąż stara się kontrolować każdy aspekt życia zawodowego. Pod tym pancerzem kryje się jednak wrażliwa i refleksyjna osoba, która zaczyna rozumieć, że przez ciągłą gonitwę umykają jej najważniejsze chwile – zwłaszcza te spędzane z młodszą siostrą Libby. Nora potrafi być ostra i bezkompromisowa, ale równocześnie zaskakująco ciepła, co sprawia, że staje się bohaterką pełną sprzeczności, a przez to bardzo realistyczną.

Historia, choć na pierwszy rzut oka może wydawać się typowym romansem, jest znacznie głębsza. Opowiada o siostrzanej więzi, która z pozoru jest bliska, ale skrywa niedopowiedzenia i niewypowiedziane lęki. To również opowieść o stracie, odpowiedzialności i próbie zdefiniowania, czym naprawdę jest szczęśliwe zakończenie, kiedy życie nie układa się według schematów. Tło fabularne tworzy świat wydawniczy – pełen redaktorów, agentów i autorów – a także ludzi, którzy kochają książki i żyją literaturą. Dzięki temu czytelnik nie tylko śledzi rozwój relacji między Norą a Charliem, ale również zagłębia się w fascynujące kulisy pracy w branży literackiej.

Styl Emily Henry jest lekki, płynny i współczesny. Autorka zręcznie łączy humor, ironię i subtelne refleksje, dzięki czemu nawet poważniejsze tematy zyskują oddech i równowagę. Narracja pierwszoosobowa prowadzona przez Norę pozwala dobrze wczuć się w jej punkt widzenia – inteligentnego, ciętego w komentarzach, a jednocześnie wrażliwego. Dzięki temu bohaterka jest wiarygodna i autentyczna.

Book Lovers to książka dla czytelników, którzy lubią romanse, ale oczekują od nich czegoś więcej niż klasyczne „on spotkał ją i żyli długo i szczęśliwie”. Spodoba się osobom ceniącym błyskotliwy styl, mocne postacie oraz relacje zbudowane na czymś więcej niż chemia między bohaterami, wciągając w świat literatury i emocji, który jest równocześnie lekki i poruszający.

Książkę przeczytałam dzięki Księgarni Bookland.

 

 

Wschód słońca w dniu dożynek, Suzanne Collins

Autor: Suzanne Collins
Tytuł: Wschód słońca w dniu dożynek
Wydawnictwo: Must Read
Czas trwania: 11 godz. 12 min

Wschód słońca w dniu dożynek skupia się na 50. Głodowych Igrzyskach, w których bierze udział szesnastoletni Haymitch Abernathy, trybut z Dwunastego Dystryktu. W tle narasta napięcie polityczne w Panem – coraz wyraźniejsze stają się oznaki niezadowolenia i pierwsze zalążki buntu wobec Kapitolu. Haymitch, zmuszony walczyć o życie, szybko orientuje się, że prawdziwe niebezpieczeństwo nie kryje się w ostrzach innych trybutów, lecz w bezwzględnej machinie władzy, dla której ludzkie istnienia są jedynie narzędziem propagandy. 

Wschód słońca w dniu dożynek to kolejny tom z serii Igrzyska Śmierci Suzanne Collins. Tym razem cofamy się do czasów, w których to przyszły mentor Katniss staje na arenie i walczy o życie. Pierwszoosobowa narracja w wykonaniu młodego Haymitcha tak różna jest od tego, co znamy z filmów i późniejszych powieści. Haymitch to romantyk, zakochany w swojej dziewczynie nastolatek, który dba o innych i potrafi grać tak, by inni widzieli w nim kogoś innego. Nie jest zblazowany ani nie poddaje się - do tego dochodzi znacznie później, a ten tom ma nam pokazać w jaki sposób. 

Miałam wobec tej książki naprawdę wysokie oczekiwania – Ballada ptaków i węży bardzo mi się podobała, wciągnęła mnie zarówno fabularnie, jak i emocjonalnie. Perspektywa poznania przeszłości Haymitcha wydawała się strzałem w dziesiątkę: w końcu to jedna z najciekawszych i najbardziej tajemniczych postaci cyklu. Niestety, Wschód słońca w dniu dożynek nie spełnił tych nadziei. Zamiast spójnej, trzymającej w napięciu opowieści otrzymałam narrację rozproszoną, zbyt mocno obciążoną dodatkowymi wątkami, które nie pozwalają wybrzmieć głównemu tematu.

Potencjał był ogromny – przeszłość Haymitcha, jego własne Igrzyska, pierwsze momenty rodzącej się rebelii – wszystko to aż prosiło się o intensywne, pogłębione ukazanie. Tymczasem autorka zdaje się próbować „przedobrzyć”: wrzuca do jednego worka liczne odniesienia do historii Panem, genezy ruchu oporu, intryg politycznych Kapitolu i postaci znanych z innych tomów. Brakuje jednak czasu, by któremukolwiek z tych wątków poświęcić należytą uwagę. Wszystko ślizga się po powierzchni – dostajemy zarys, ale nie pełnokrwiste opowieści. W efekcie zamiast intensywnej, osobistej historii Haymitcha, otrzymujemy fragmentaryczny kolaż scen, w którym napięcie rozmywa się w nadmiarze szczegółów.

Same Igrzyska, które powinny być sercem tej powieści, stanowią zaskakująco mały fragment książki. Owszem, bywają brutalne, mocne i chwilami bardzo obrazowe, ale giną w gąszczu politycznych rozgrywek oraz powtarzających się konfrontacji z prezydentem Snowem. Zabrakło mi emocjonalnej głębi i skupienia na wewnętrznych przeżyciach bohatera. Chciałabym poczuć jego strach, determinację i ból – a dostałam raczej chłodny zapis zdarzeń.

Jeśli chodzi o audiobook – tutaj mam same dobre słowa. Filip Kosior, jak zwykle, udowadnia, że jest mistrzem interpretacji. Potrafi wydobyć z tekstu napięcie tam, gdzie fabuła go nie dostarcza, umiejętnie oddaje emocje bohaterów i sprawia, że nawet nużące dialogi brzmią żywiej. To jego interpretacja sprawiła, że dotrwałam do końca – w wersji papierowej prawdopodobnie odłożyłabym książkę w połowie.

Podsumowując: Wschód słońca w dniu dożynek miało szansę stać się jedną z najważniejszych części uniwersum Igrzysk śmierci, ale w mojej ocenie to niewykorzystany potencjał. Zbyt wiele wątków, za mało pogłębienia, zbyt mało czasu poświęconego temu, co naprawdę istotne. Fani serii mogą po nią sięgnąć z ciekawości, ale muszą być gotowi na poczucie przesytu i rozproszenia. Dla mnie była to podróż wypełniona obietnicami, które ostatecznie nie zostały spełnione – i choć lektor zrobił wszystko, by tę historię ożywić, w pamięci pozostanie mi głównie poczucie niedosytu.

Audiobooka wysłuchałam dzięki Audiotece.

 

Rycerz i ćma, Rachel Gillig

Autor: Rachel Gillig
Tytuł: Rycerz i ćma
Wydawnictwo: Nowe Strony
Liczba stron: 489

Sybil Delling od dziewięciu lat służy w wielkiej katedrze jako wieszczka, otrzymując wizje od nieziemskich Omenów, dzięki którym przewiduje nadchodzące tragedie. Gdy jej dziesięcioletnia służba dobiega końca, a pozostałe wieszczki zaczynają znikać jedna po drugiej, musi zwrócić się o pomoc do tajemniczego i niebezpiecznie przystojnego rycerza Rodricka Myndaciousa. Razem wyruszają w pełen niebezpieczeństw świat poza murami katedry, by odnaleźć zaginione wieszczki i stawić czoła siłom wyższym, choć Sybil wciąż zmaga się z własną niechęcią do heretyka. 

Główną bohaterką powieści jest dziewczyna, która nazywana jest Szóstką. To wieszczka, której zadaniem jest przepowiadanie przyszłości innym ludziom. Dziewczyna jest ambitna, chce zostać najlepszą z wieszczek. Jest lubiana przez towarzyszki, chociaż brakuje jej ich młodzieńczej werwy i krnąbrności. Szóstka to wierna i lojalna towarzyszka, która musi zmierzyć się z nowym światem poza murami klasztoru. Jest nieco zagubiona, ale ma otwarty umysł i cięty język, więc nie da się jej łatwo omotać.

Świat wykreowany przez autorkę ma spory potencjał. W powieści spotykamy rycerzy, gadające gargulce, kult bogów, których przepowiednie przekazują młode wieszczki. Całość osnuta jest mistycyzmem i tajemniczą aurą, co daje poczucie głębi i intryguje czytelnika. Niestety, mimo ciekawego tła fabularnego, opowieść momentami nie wciąga tak mocno, jak by mogła. Akcja toczy się dynamicznie, ale niemal bez przeszkód – bohaterowie niemal natychmiast realizują swoje misje, co odbiera historii napięcie i możliwość głębszego zaangażowania emocjonalnego.

Jeśli chodzi o postacie, choć jest ich kilka, żadna nie wyróżnia się na tyle, by zapadła w pamięć. Szóstka, główna bohaterka, początkowo miała być wyrazistą wieszczką, jednak na początku autorka nie do końca ukazała jej charakter. Z jednej strony dąży do tego, by być najlepszą w swoim fachu, z drugiej – w decydującym momencie bez wahania opuszcza miejsce i rusza w świat. Jej motywacja jest słuszna, ale brakowało konsekwencji w zachowaniu i wyraźniejszego rozwoju charakteru w trakcie fabuły.

Wątek romantyczny w książce został poprowadzony zdecydowanie lepiej. Między bohaterami wyczuwalna jest chemia, a relacja rozwija się stopniowo. Początkowe złośliwe uwagi przeradzają się w wzajemny podziw i odkrywanie prawdziwych oblicz drugiej osoby, co w naturalny sposób buduje napięcie i zaangażowanie czytelnika w historię.

Rycerz i ćma Rachel Gillig to książka, na którą miałam spore oczekiwania. Już sama zapowiedź mrocznego, gotyckiego fantasy pełnego tajemnic i niejednoznacznych postaci wzbudzała moją ciekawość. Liczyłam na historię, która całkowicie mnie wciągnie i porwie, jednak po lekturze poczułam, że choć w książce jest wiele mocnych punktów, to nie wszystko zagrało tak, jakbym chciała. 

Rycerz i ćma to lektura, która spełni oczekiwania miłośników gotyckiego fantasy i tajemniczych, niejednoznacznych światów. Choć książka miejscami rozwija się zbyt szybko i brakuje w niej przeszkód, które mogłyby zwiększyć napięcie, pozostawia nadzieję na ciekawy rozwój w kolejnym tomie. Pomimo drobnych niedociągnięć, powieść wciąż oferuje interesujące postacie, intrygujące uniwersum i elementy, które mogą wciągnąć fanów gatunku.

Książkę przeczytałam dzięki Księgarni Bookland.

 

 

Cukiernia w płatach wiśni, Kuang Feng

 

Autor: Kuang Feng
Tytuł: Cukiernia w płatach wiśni
Wydawnictwo: Mando
Liczba stron: 352

W Japonii An-Chan, młody Tajwańczyk, pracuje w cukierni, gdzie poznaje Emiko – dziewczynę rozdwojoną między rodzinną tradycją a własnymi marzeniami. Ich krótkie, ale znaczące spotkanie zmienia ich życie na zawsze, choć nie mogą być razem. Po powrocie na Tajwan An-Chan odkrywa w rodzinnej piekarni nie tylko przepisy na słodkie wypieki, lecz także drogę do szczęścia i zrozumienie, że życie wymaga cierpliwości i otwartości na nowe doświadczenia.

Cukiernia w płatkach wiśni Kuang Feng to powieść, w której głównym bohaterem jest Ac-Chan. To młody mężczyzna, który nie do końca wie, co zrobić ze swoim życiem. Jest ciekawy świata, ale nie ma planów na przyszłość. Gdy poznaje interesującą młodą kobietę, zaczyna inaczej postrzegać wszystko wokół - nawet kwiaty wiśni go zachwycają. W domu natomiast okrywa, że ciężka praca może przynieść zadowolenie i obudzić pasję.

Styl autorki jest spokojny, dopracowany w detalach i jednocześnie bardzo przystępny dla czytelnika. Fabuła rozwija się powoli, co pozwala w pełni wczuć się w atmosferę miejsc, emocje bohaterów i znaczenie drobnych wydarzeń, które pozornie mogą wydawać się błahe, ale w rzeczywistości budują całą historię. To powieść, w której liczy się subtelność i refleksja, a nie szybka akcja czy dramatyczne zwroty fabularne.

Dużym atutem książki jest jej realistyczne, przyziemne podejście do historii. Brak przesadnej symboliki czy magicznych elementów sprawia, że opowieść jest wiarygodna i bliska codziennemu życiu. Autorka subtelnie pokazuje relacje między bohaterami, ich codzienne wybory, drobne radości i porażki, a także to, jak wpływają one na rozwój postaci. Tempo fabuły bywa wolne, co dla niektórych może być wyzwaniem, ale dla czytelników szukających refleksyjnych, spokojnych historii jest to niewątpliwie zaleta, pozwalająca w pełni skupić się na emocjach i subtelnych przemianach bohaterów.

Historia twardo stąpa po ziemi – pokazuje codzienność z jej małymi radościami, porażkami i powolnym odnajdywaniem własnej drogi. Styl powieści pozytywnie zaskakuje, udowadniając, że literatura azjatycka jest niezwykle różnorodna i potrafi pięknie uchwycić to, co ważne tu i teraz, w sposób realistyczny, a jednocześnie literacko atrakcyjny.

Cukiernia w płatkach wiśni to książka dla czytelników, którzy lubią spokojne, refleksyjne opowieści i cenią klimat codzienności. To lektura, która pozwala oderwać się od dramatycznych i głośnych historii, zanurzyć w życie bohaterów i obserwować ich wybory, emocje oraz drobne sukcesy i porażki, które w ostatecznym rozrachunku kształtują ich charakter i życie.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Mando.