Ze stron wyrwane, cz. 29



Niestety, nie mogę się wytłumaczyć, ponieważ nie jestem teraz sobą.
Alicja w Krainie Czarów, L. Carroll.


Autorzy (…). Nawet ci normalni to świry.
Kod Leonarda da Vinci, D. Brown, Sonia Draga.


Biblia nie przyszła do nas faksem z niebios.
Ibidem.


Kiedy nie ma dobrej odpowiedzi na pytanie, pozostaje odpowiedź szczera.
Ibidem.


Miarą twej wiary jest miara bólu, który potrafisz znieść.
Ibidem.


Pieniądze i wiara to potężne bodźce.
Ibidem.


Człowiek może się posunąć o wiele dalej, by uniknąć, tego, czego się boi, niżby zyskać to czego pragnie.
Ibidem.


Szara strefa pomiędzy tak a nie. Milczenie.
Ibidem.


Niezrozumienie rodzi nieufność.
Ibidem.


Wiara to przyjmowanie za prawdę tego, co sobie wyobrażamy jako prawdę, a której nie możemy udowodnić.
Ibidem.


Przypadek bywa okrutny.
Ibidem.


Decyzje podjęte w przeszłości kształtują naszą teraźniejszość
Inferno, D. Brown, Sonia Draga.


Najmroczniejsze czeluście piekieł zarezerwowane są dla tych, którzy zdecydowali się na neutralność w dobie kryzysu moralnego.
Ibidem, za: Boska Komedia, D. Alighieri.


Człowiek musi przejść przez piekło, aby trafić do raju.
Ibidem.


Prawdę można ujrzeć wyłącznie oczami śmierci.
Ibidem.


Jedna forma zarazy przenosi się szybciej od wirusa, pomyślała. Strach.
Ibidem.

Powtórka z Disneya – "Alicja w Krainie Czarów"



„– Bardzo mi przykro, ale nie interesuje mnie to, co jest napisane w książkach, gdzie nie ma obrazków.
– Moje drogie dziecko. Wszystkie dobre książki na tym świecie przeważnie nie mają obrazków”.

Alicja nie słucha na lekcji. Nudzi ją nauka o tym, co się wydarzyło dawno temu. Zaczyna bujać w obłokach, gdy nagle zauważa białego królika w kamizelce, spieszącego dokądś. Alicja biegnie za nim i wpada do dziury, której koniec przenosi ją do dziwnego miejsca. By dostać się przez niewielkie drzwi i iść dalej, dziewczynka musi wypić zmniejszającą miksturę. Zapomina jednak zabrać klucza, dlatego musi się zwiększyć, by po niego sięgnąć. Niestety, przesadza z ciastkiem powiększającym i rośnie tak duża, że jej łzy zalewają pomieszczenie. Gdy w końcu udaje jej się trafić do Krainy Czarów, spotyka gadające ptaki, szalonego zająca i znikającego kota. Alicja goni jednak dalej za białym królikiem, chcąc dowiedzieć się, dokąd on się tak spieszy...

Alicja w Krainie Czarów to trzynasty film Walta Disneya. Animacja z 1951 roku jest adaptacją książek Lewisa Carrolla o przygodach tytułowej Alicji. Film rozpoczyna się informacją, że scenariusz napisano na podstawie obu powieści o Alicji, zatem jest to miszmasz Alicji w Krainie Czarów i Alicji po drugiej stronie lustra.
 
Tytułowa bohaterka jest marzycielką. Ma niewiele lat, za to ogromną wyobraźnię i odwagę. Wędruje sama po nieznanej kranie, a jej ciekawość sprawia, że co rusz Alicja przeżywa jakieś nowe przygody. Co ciekawe nie dziwi jej prawie nic, co dzieje się w Krainie Czarów. Przyjmuje te wszystkie niestworzone wydarzenia jako coś w miarę normalnego.
 
Bajka opowiada o przygodach, które dziewczynka przeżyła w Krainie Czarów. Alicja spotyka tu wiele fantastycznych stworzeń od białego królika, przez Szalonego Kapelusznika i Marcowego Zająca, po Kota z Cheshire i gadające karty-żołnierzy. Postacie są nie tylko cudaczne, ale też dziwnie się zachowują.
 
W bajce nie brakuje piosenek. To klasyczna animacja Disneya, dlatego nie mogło zabraknąć utworów podkreślających stan bohaterów i czynności, które wykonują. Piosenki wyjaśniają, dlaczego coś jest robione i jaki jest tego cel. 
 
Alicja w Krainie Czarów to pięknie narysowana bajka, od której nie można oderwać oczu. Pomysłowość twórców i ich wyobraźnia zachwycają. Co chwilę spotykamy postacie, które są bardzo wymyślne, a szczegóły otoczenia i detale scen zachwycają.
 
Niestety, Alicja to bajka dziwna i niezrozumiała. Po pierwsze z powodu jej „wieku” mamy trudności ze zrozumieniem słów niektórych postaci. Bełkoczą, mówią wysokimi głosami i czasem niemożliwe jest odgadnięcie, co chcą przekazać. Alicja mówi głosem Barbary Rylskiej, która w latach 50. może i była całkiem normalnie odbierana, ale teraz ma się wrażenie, że bohaterka ma zbyt wysoki ton głosu. Po drugie sama historia jest dość dziwaczna, nie ma w niej logicznych powiązań – poza motywem podróży i związków między kilkoma bohaterami – co utrudnia jej odbiór. Owszem, dużo się dzieje, jest barwnie i zabawnie i to może się widzom podobać, ale jeśli oglądamy bajkę, by coś z niej wynieść, może być trudno. Po trzecie – Alicja jest po prostu przerażająca. Twierdziłam tak już w dzieciństwie i nic się nie zmieniło w tej kwestii. Dlaczego? Już wam mówię.
 
Przede wszystkim nieprzewidywalność świata. Nie wiemy, co spotka bohaterkę za kolejnym drzewem. Dodajmy do tego dziwne postacie, które zachowują się nieszablonowo, trudno je zrozumieć i nie wiadomo, co o nich myśleć. Do tego jeszcze niesamowicie drażliwa Królowa Kier. No i straszna historia o ostrygach. Do dziś się boję, jak o niej pomyślę. To chyba najbardziej krwawa i przerażająca opowieść w dziejach kinematografii. A, no i Kot z Cheshire. Jego uśmiech śni mi się w koszmarach. 
 
Alicja w Krainie Czarów nie jest moją ulubioną bajką Disneya i nigdy nie będzie. Ogląda się ją przyjemnie, bo wiele się dzieje, ale trudno potem zebrać myśli. Nie wiem do końca, o co w niej chodzi, co o niej myśleć, jak ją odbierać. Zdecydowanie różni się od innych bajek Disneya i to widać już po kilku minutach oglądania. Jednak to klasyk, więc dobrze ją poznać, dlatego zachęcam. Sami zobaczcie, co o niej myślicie.


"Gdy pada deszcz" Zofia Stanecka


Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 48

https://sklep.egmont.pl/ksiazki/edukacja/p,gdy-pada-deszcz-przejscie,11768.html

Gaja obserwuje deszcz za oknem i marzy. Chciałaby mieć psa, ale mama się nie zgadza. Gdy dziewczynka nie może zasnąć, zerka przez okno i dostrzega starszą panią. Sąsiadka dziwnie się zachowuje. Gaja niewiele myśląc ubiera się i wychodzi na deszcz, by sprawdzić, co robi staruszka. Gaja widzi, że koło kobiety kręci się piękny pies i chce się dowiedzieć, skąd się wziął. Jednak staruszka okazuje się kimś innym, niż do tej pory sądziła dziewczynka...

Gdy pada deszcz Zofii Staneckiej to książka dla dzieci z serii Poczytaj ze mną. Dzięki temu cyklowi najmłodsi mogą wkroczyć w magiczny świat literatury i poznać przyjemność płynącą z czytania. W serii znajduje się osiem różnych gatunków, w tym m.in. kryminał i reportaż, a Gdy pada deszcz należy do kategorii fantasy.

Główną bohaterką jest mała dziewczynka Gaja, która marzy o psie. Lubi też naleśniki. Gdy pewnego dnia okazuje się, że jej sąsiadka nie jest starszą panią, tylko elfią królową, Gaja nie może uwierzyć. Wybiera się z nią w podróż do magicznej krainy i przeżywa niesamowite przygody. W krainie tej żyją nie tylko elfy, ale też gobliny – podstępne i złe. Jest też mnóstwo psów, z którymi Gaja może się bawić. To niezwykłe miejsce, do którego można się dostać tylko, gdy pada deszcz. Przejście otwiera magiczny kamień, który posiada elfia królowa.


Książeczka ma niewiele tekstu, ale jest on ładnie rozłożony na stronach, nie męczy wzroku, a duże litery pozwalają nawet najmłodszym odczytać to, co zostało napisane. Tekst wkomponowano w tło, a całości dopełniają piękne ilustracje Aleksandry Krzanowskiej. 

Interesującym dodatkiem do lektury jest objaśnienie, czym jest gatunek fantasy. Wszystkie książki z tej serii posiadają krótki wstęp na temat danego gatunku. Ułatwia to dzieciom zrozumienie, z czym mają do czynienia. Nie jest to jednak encyklopedyczna definicja, a krótki tekst, przystępny i ładnie napisany, poparty przykładami. Na końcu książki znaleźć możemy mapy myśli obrazujące najważniejsze cechy każdego gatunku. Stworzono je ze słów, które kojarzą się z daną kategorią. 

Gdy pada deszcz to interesująca pozycja dla najmłodszych czytelników. Jest krótka, ale wiele się w niej dzieje, można przeczytać ją szybko i dobrze się bawić. Poza tym jest ładnie wydana. Wielki plus za objaśnienie gatunku. Polecam, jeśli szukacie lektury dla najmłodszych.

Książkę otrzymałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Egmont:

"Różowe babeczki" Joanna Jagiełło



Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 48

https://sklep.egmont.pl/ksiazki/edukacja/p,rozowe-babeczki,11770.html

Lusia pomaga tacie, Lucjanowi Zagadce, w pracy. Jej ojciec jest detektywem. Gdy pewnego dnia zgłasza się do niego właścicielka cukierni, pani Bajadera, Lusia wyjątkowo angażuje się w sprawę. Okazuje się, że ktoś zepsuł krem na babeczkach. Zamiast słodkiego lukru jest na nich... ciastolina. Kto zepsuł smakołyki i dlaczego to zrobił? Czy zostawił odciski palców? A może to zemsta konkurencji?

Różowe babeczki Joanny Jagiełło to książka dla dzieci z serii Poczytaj ze mną. Dzięki temu cyklowi najmłodsi mogą wkroczyć w magiczny świat literatury i poznać przyjemność płynącą z czytania. W serii znajduje się osiem różnych gatunków jak przygoda, fantasy, baśń czy reportaż. Różowe babeczki to przekład kryminału.

Powieść jest urocza i zabawna. Lusia jest słodką dziewczynką, bardzo mądrą i domyślną. Angażuje się w swoją pracę i nieraz zaskakuje wiedzą dorosłych! Bez niej tata nie dałby rady rozwiązać zagadki babeczek.

Sama historia kryminalna też jest ciekawa. Nie jest przerażająca i zbyt skomplikowana, ale ma wszystko to, czego można odczekiwać po kryminale – przesłuchania, zbieranie dowodów, sprawdzanie odcisków palców i plakat z rysopisem poszukiwanej osoby. Są też podejrzani i dedukcja. A całość okraszona jest humorem i odrobiną ironii, którą mogą wyczuć dorośli, czytając z dziećmi.

Książeczka ma niewiele tekstu, ale jest on ładnie rozłożony na stronach, nie męczy wzroku, a duże litery pozwalają nawet najmłodszym odczytać to, co zostało napisane. Tekst wkomponowano między przesłodkie obrazki autorstwa Marty Krzywickiej. 


Interesującym dodatkiem do lektury jest objaśnienie, czym jest kryminał. Wszystkie książki z tej serii posiadają krótki wstęp na temat danego gatunku. Ułatwia to dzieciom zrozumienie, z czym mają do czynienia. Nie jest to jednak encyklopedyczna definicja, a krótki tekst, przystępny i ładnie napisany, poparty przykładami. Na końcu książki znaleźć możemy mapy myśli obrazujące najważniejsze cechy każdego gatunku. Stworzono je ze słów, które kojarzą się z daną kategorią. Jest też część poświęcona najważniejszym ze słów z książki – na przykład hasło „podejrzani” zilustrowano odpowiednim obrazkiem, przez co szybko odgadujemy, co znaczy.

Różowe babeczki to ciekawa lektura, którą czyta się z przyjemnością. Jest zabawna i dobrze napisana. Bawiłam się przy niej świetnie, zapewne spodoba się też młodszym czytelnikom. Jeśli szukacie książeczki dla swoich pociech lub młodszego rodzeństwa, koniecznie poszukajcie tej lektury!


Książkę otrzymałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Egmont: