„–
Bardzo mi przykro, ale nie interesuje mnie to, co jest napisane w książkach,
gdzie nie ma obrazków.
–
Moje drogie dziecko. Wszystkie dobre książki na tym świecie przeważnie nie mają
obrazków”.
Alicja nie słucha
na lekcji. Nudzi ją nauka o tym, co się wydarzyło dawno temu. Zaczyna bujać w
obłokach, gdy nagle zauważa białego królika w kamizelce, spieszącego dokądś.
Alicja biegnie za nim i wpada do dziury, której koniec przenosi ją do dziwnego
miejsca. By dostać się przez niewielkie drzwi i iść dalej, dziewczynka musi
wypić zmniejszającą miksturę. Zapomina jednak zabrać klucza, dlatego musi się
zwiększyć, by po niego sięgnąć. Niestety, przesadza z ciastkiem powiększającym
i rośnie tak duża, że jej łzy zalewają pomieszczenie. Gdy w końcu udaje jej się
trafić do Krainy Czarów, spotyka gadające ptaki, szalonego zająca i znikającego
kota. Alicja goni jednak dalej za białym królikiem, chcąc dowiedzieć się, dokąd
on się tak spieszy...
Alicja
w Krainie Czarów
to trzynasty film Walta Disneya. Animacja z 1951 roku jest adaptacją książek
Lewisa Carrolla o przygodach tytułowej Alicji. Film rozpoczyna się informacją,
że scenariusz napisano na podstawie obu powieści o Alicji, zatem jest to miszmasz
Alicji w Krainie Czarów i Alicji po drugiej stronie lustra.
Tytułowa bohaterka
jest marzycielką. Ma niewiele lat, za to ogromną wyobraźnię i odwagę. Wędruje sama
po nieznanej kranie, a jej ciekawość sprawia, że co rusz Alicja przeżywa jakieś
nowe przygody. Co ciekawe nie dziwi jej prawie nic, co dzieje się w Krainie
Czarów. Przyjmuje te wszystkie niestworzone wydarzenia jako coś w miarę
normalnego.
Bajka opowiada o
przygodach, które dziewczynka przeżyła w Krainie Czarów. Alicja spotyka tu
wiele fantastycznych stworzeń od białego królika, przez Szalonego Kapelusznika
i Marcowego Zająca, po Kota z Cheshire i gadające karty-żołnierzy. Postacie są
nie tylko cudaczne, ale też dziwnie się zachowują.
W bajce nie
brakuje piosenek. To klasyczna animacja Disneya, dlatego nie mogło zabraknąć
utworów podkreślających stan bohaterów i czynności, które wykonują. Piosenki wyjaśniają,
dlaczego coś jest robione i jaki jest tego cel.
Alicja
w Krainie Czarów
to pięknie narysowana bajka, od której nie można oderwać oczu. Pomysłowość twórców
i ich wyobraźnia zachwycają. Co chwilę spotykamy postacie, które są bardzo
wymyślne, a szczegóły otoczenia i detale scen zachwycają.
Niestety, Alicja to bajka dziwna i niezrozumiała. Po
pierwsze z powodu jej „wieku” mamy trudności ze zrozumieniem słów niektórych
postaci. Bełkoczą, mówią wysokimi głosami i czasem niemożliwe jest odgadnięcie,
co chcą przekazać. Alicja mówi głosem Barbary Rylskiej, która w latach 50. może
i była całkiem normalnie odbierana, ale teraz ma się wrażenie, że bohaterka ma
zbyt wysoki ton głosu. Po drugie sama historia jest dość dziwaczna, nie ma w
niej logicznych powiązań – poza motywem podróży i związków między kilkoma
bohaterami – co utrudnia jej odbiór. Owszem, dużo się dzieje, jest barwnie i
zabawnie i to może się widzom podobać, ale jeśli oglądamy bajkę, by coś z niej
wynieść, może być trudno. Po trzecie – Alicja
jest po prostu przerażająca. Twierdziłam tak już w dzieciństwie i nic się nie
zmieniło w tej kwestii. Dlaczego? Już wam mówię.
Przede wszystkim nieprzewidywalność
świata. Nie wiemy, co spotka bohaterkę za kolejnym drzewem. Dodajmy do tego
dziwne postacie, które zachowują się nieszablonowo, trudno je zrozumieć i nie
wiadomo, co o nich myśleć. Do tego jeszcze niesamowicie drażliwa Królowa Kier. No
i straszna historia o ostrygach. Do dziś się boję, jak o niej pomyślę. To chyba
najbardziej krwawa i przerażająca opowieść w dziejach kinematografii. A, no i
Kot z Cheshire. Jego uśmiech śni mi się w koszmarach.
Alicja
w Krainie Czarów
nie jest moją ulubioną bajką Disneya i nigdy nie będzie. Ogląda się ją
przyjemnie, bo wiele się dzieje, ale trudno potem zebrać myśli. Nie wiem do
końca, o co w niej chodzi, co o niej myśleć, jak ją odbierać. Zdecydowanie
różni się od innych bajek Disneya i to widać już po kilku minutach oglądania.
Jednak to klasyk, więc dobrze ją poznać, dlatego zachęcam. Sami zobaczcie, co o
niej myślicie.